شناسه تراکنش بیت‌کوین چگونه تولید و استفاده می‌شود؟

درک شناسه‌ی تراکنش بیت‌کوین (TXID)

شناسه‌ی تراکنش بیت‌کوین که به اختصار TXID نامیده می‌شود، یکی از شناسه‌های بنیادین در اکوسیستم بیت‌کوین است. این شناسه یک رشته‌ی الفبایی-عددی است که به عنوان اثر انگشت دیجیتال منحصربه‌فرد برای تک‌تک تراکنش‌های ثبت‌شده در بلاک‌چین بیت‌کوین عمل می‌کند. همان‌طور که در پیش‌زمینه اشاره شد، این شناسه از طریق اعمال یک تابع هش رمزنگاری، به‌ویژه اجرای دو باره‌ی الگوریتم SHA-256 بر روی کل داده‌های تراکنش تولید می‌شود. TXID فراتر از یک رشته کاراکتر ساده، به عنوان یک رسید حیاتی عمل می‌کند که به کاربران اجازه می‌دهد با استفاده از هر مرورگر بلاک‌چینی (Blockchain Explorer)، انتقال‌های مشخص بیت‌کوین (BTC) را با دقت ردیابی، تایید و به آن‌ها استناد کنند.

وجود TXID یک سابقه تغییرناپذیر ایجاد می‌کند که نشان می‌دهد مقدار مشخصی بیت‌کوین در زمانی معین از یک آدرس به آدرس دیگر ارسال شده است. بدون این شناسه‌ی منحصربه‌فرد، ردیابی جریان ارزش در یک دفتر کل غیرمتمرکز عملاً غیرممکن بود و شفافیت و حسابرسی‌پذیری را که از اصول اصلی فناوری بلاک‌چین هستند، زیر سوال می‌برد. این شناسه، داده‌های تراکنش شامل ورودی‌ها، خروجی‌ها و متادیتا را در یک نمایش واحد، فشرده و منحصربه‌فرد تجمیع می‌کند.

چرا شناسه‌های تراکنش (TXID) ضروری هستند؟

ضرورت وجود TXID مستقیماً از اصول طراحی یک سیستم دفتر کل غیرمتمرکز و بدون نیاز به اعتماد نشات می‌گیرد. در سیستم‌های بانکی سنتی، شماره حساب‌ها و شناسه‌های تراکنش به صورت متمرکز توسط بانک‌ها مدیریت و صادر می‌شوند. در شبکه بیت‌کوین، هیچ مرجع مرکزی وجود ندارد؛ بنابراین، وجود یک شناسه‌ی خود-تولید، قابل تایید و منحصربه‌فرد برای هر تراکنش از اهمیت بالایی برخوردار است.

دلایل اهمیت حیاتی TXIDها عبارتند از:

• یکتایی: هر TXID مختص تراکنش مربوط به خود است. به دلیل ویژگی‌های هش رمزنگاری، حتی کوچکترین تغییر در داده‌های تراکنش منجر به ایجاد یک TXID کاملاً متفاوت می‌شود.
• تغییرناپذیری: هنگامی که یک تراکنش تایید و به یک بلوک در بلاک‌چین اضافه شد، TXID آن برای همیشه ثابت می‌ماند. این تغییرناپذیری تضمین می‌کند که تراکنش‌های گذشته قابل تغییر یا انکار نیستند.
• قابلیت تایید: هر کسی می‌تواند داده‌های خام یک تراکنش را برداشته و TXID آن را محاسبه کند تا مطابقت آن با آنچه در بلاک‌چین ثبت شده است را تایید نماید. این شفافیت سنگ بنای سیستم‌های دفتر کل عمومی است.
• قابلیت ارجاع: شناسه‌ی TXID ابزاری ساده برای اشاره به یک تراکنش خاص در گفتگوها، درخواست‌های پشتیبانی یا فرآیندهای حسابرسی فراهم می‌کند.
• ردیابی: این شناسه به کاربران و سرویس‌ها اجازه می‌دهد وضعیت یک تراکنش را نظارت کنند، تعداد تاییدیه (Confirmation) آن را مشاهده نمایند و متوجه شوند که وجوه چه زمانی به مقصد رسیده‌اند.

پیدایش یک شناسه‌ی تراکنش: بررسی عمیق فنی

ایجاد شناسه‌ی تراکنش بیت‌کوین یک فرآیند دقیق و قطعی (Deterministic) است که شامل کل داده‌های خام تراکنش و یک الگوریتم رمزنگاری خاص می‌شود. این یک عدد تصادفی نیست، بلکه نتیجه‌ی مستقیم ریاضیِ محتویات تراکنش است.

آناتومی یک تراکنش بیت‌کوین

پیش از تولید TXID، درک این موضوع که یک «تراکنش بیت‌کوین» از چه چیزی تشکیل شده، ضروری است. تراکنش بیت‌کوین یک ساختار داده است که در اصل می‌گوید: «پرداخت‌کننده الف می‌خواهد مقدار X بیت‌کوین را به دریافت‌کننده ب ارسال کند». این ساختار داده شامل چندین جزء کلیدی است که اغلب به صورت یک جریان بایت (Byte Stream) سریال‌سازی می‌شوند:

1. شماره نسخه (Version Number): قوانین نسخه‌ی تراکنش را نشان می‌دهد و اجازه می‌دهد پروتکل در آینده ارتقا یابد.
2. ورودی‌ها (Inputs یا Vin): لیستی از «خروجی‌های خرج‌نشده‌ی تراکنش» (UTXO) که فرستنده در حال خرج کردن آن‌هاست. هر ورودی به TXID تراکنش قبلی و شاخص خروجی (Output Index) خاص آن تراکنش اشاره دارد، به همراه یک اسکریپت بازگشایی (ScriptSig) که حاوی امضای فرستنده است.
3. خروجی‌ها (Outputs یا Vout): لیستی از UTXOهای جدید که توسط این تراکنش ایجاد می‌شوند. هر خروجی یک مقدار (مقدار بیت‌کوین) و یک اسکریپت قفل‌کننده (ScriptPubKey) را مشخص می‌کند که شرایط خرج کردن آن خروجی را تعیین می‌کند (معمولاً به هش کلید عمومی دریافت‌کننده مرتبط است).
4. زمان قفل (Locktime): فیلدی اختیاری که می‌تواند زمان یا شماره بلوکی را مشخص کند که تراکنش تا پیش از آن معتبر نیست. این فیلد اغلب برای اجرای فوری روی صفر تنظیم می‌شود.
5. نشانگر و پرچم (Marker & Flag - برای تراکنش‌های سگویت): بایت‌های خاصی که با سگویت (SegWit) معرفی شدند تا تراکنش‌های سگویت را از تراکنش‌های قدیمی متمایز کرده و داده‌های شاهد (Witness Data) را شامل شوند.

نکته بسیار مهم این است که خودِ داده‌های شاهد (که در تراکنش‌های سگویت شامل امضاها می‌شود) از داده‌های مورد استفاده برای محاسبه‌ی TXID در تراکنش‌های سگویت مستثنی هستند. این یک تصمیم آگاهانه در طراحی برای رفع مشکل «چکش‌خواری تراکنش» (Transaction Malleability) بود که بعداً به آن خواهیم پرداخت. برای تراکنش‌های قدیمی (Legacy)، کل بدنه تراکنش از جمله امضاها هش می‌شود.

فرآیند سریال‌سازی (Serialization)

برای هش کردن داده‌های تراکنش، ابتدا باید آن‌ها را به یک فرمت باینری استاندارد و فشرده تبدیل کرد. این فرآیند که «سریال‌سازی» نامیده می‌شود، تضمین می‌کند که هر نود (Node) در شبکه، داده‌های تراکنش را به شکلی یکسان تفسیر می‌کند و در نتیجه به محاسبات TXID یکسانی می‌رسد. قوانین سریال‌سازی، ترتیب و نمایش بایتی هر جزء (نسخه، ورودی‌ها، خروجی‌ها، زمان قفل و غیره) را دیکته می‌کنند.

برای یک تراکنش غیر سگویت، داده‌هایی که سریال‌سازی و هش می‌شوند شامل موارد زیر است:

• نسخه
• تعداد ورودی‌ها
• برای هر ورودی:
  • هش تراکنش قبلی (TXID مربوط به UTXO در حال خرج شدن)
  • شاخص خروجی (کدام خروجی خاص از آن تراکنش قبلی)
  • طول اسکریپت امضا (ScriptSig)
  • اسکریپت امضا (اسکریپت بازگشایی، مانند امضا)
  • شماره توالی (Sequence number)
• تعداد خروجی‌ها
• برای هر خروجی:
  • مقدار (بر حسب ساتوشی)
  • طول اسکریپت قفل‌کننده (ScriptPubKey)
  • اسکریپت قفل‌کننده (مانند آدرس دریافت‌کننده)
• زمان قفل (Locktime)

مکانیسم هش دوگانه (Double Hashing)

پس از اینکه داده‌های تراکنش به صورت یک آرایه بایتی سریال‌سازی شدند، مرحله بعدی اعمال تابع هش رمزنگاری است. بیت‌کوین از الگوریتم SHA-256 نه یک بار، بلکه دو بار استفاده می‌کند.

فرآیند به شرح زیر است:

1. هش اول: کل داده‌های سریال‌سازی شده‌ی تراکنش (همان‌طور که در بالا توضیح داده شد) وارد الگوریتم SHA-256 می‌شود. این کار یک هش ۲۵۶ بیتی (۳۲ بایتی) تولید می‌کند.
   • H1 = SHA256(serialized_transaction_data)
2. هش دوم: خروجی هش اول (H1) دوباره به الگوریتم SHA-256 داده می‌شود. این کار هش نهایی ۲۵۶ بیتی را تولید می‌کند.
   • H2 = SHA256(H1)
   • TXID = H2

هش ۳۲ بایتی حاصل، همان شناسه‌ی تراکنش (TXID) خام است. این هش خام معمولاً برای خوانایی بهتر توسط انسان به صورت یک رشته‌ی هگزادسیمال ۶۴ کاراکتری نمایش داده می‌شود (هر بایت توسط دو کاراکتر هگز نمایش داده می‌شود).

توضیح اندیان‌نس (Endianness)

یک جزئیات ظریف اما مهم برای نمایش و تفسیر TXIDها، مفهوم «اندیان‌نس» یا ترتیب بایت‌ها است. وقتی هش خام ۳۲ بایتیِ TXID به صورت یک رشته هگزادسیمال نمایش داده می‌شود، اغلب در مقایسه با نحوه ذخیره‌سازی داخلی آن (Big-endian)، با ترتیب بایت معکوس (Little-endian) ارائه می‌شود.

• Big-Endian: باارزش‌ترین بایت در ابتدا (در پایین‌ترین آدرس حافظه) ذخیره می‌شود. این روش برای پروتکل‌های شبکه و نمایش اعداد بزرگ برای انسان معمول است.
• Little-Endian: کم‌ارزش‌ترین بایت در ابتدا ذخیره می‌شود. این روش در معماری‌های کامپیوتری برای ذخیره‌سازی داده‌ها رایج است.

در بیت‌کوین، نمایش داخلی یک هش معمولاً به صورت Big-endian است. با این حال، وقتی یک TXID را در مرورگر بلاک‌چین مشاهده می‌کنید، معمولاً در نمایش هگزادسیمال Little-endian ارائه می‌شود. برای مثال، اگر هش خام ۳۲ بایتی در داخل سیستم 0123456789abcdef... باشد، ممکن است در مرورگر به صورت efcd8967452301... نمایش داده شود. این معکوس‌سازی فقط برای اهداف نمایشی اعمال می‌شود و مقدار هش منحصربه‌فرد زیربنایی را تغییر نمی‌دهد. درک این موضوع فنی می‌تواند از سردرگمی هنگام مقایسه خروجی‌های هش خام با نمایش‌های مرورگر جلوگیری کند.

ستون فقرات رمزنگاری: هش کردن با SHA-256

انتخاب و استفاده از SHA-256 به عنوان الگوریتم هش، نقشی محوری در امنیت و یکپارچگی شناسه‌های تراکنش بیت‌کوین ایفا می‌کند.

ویژگی‌های SHA-256

الگوریتم SHA-256 عضوی از خانواده توابع هش رمزنگاری SHA-2 است. ویژگی‌های آن برای نقش امنیتی‌اش در بیت‌کوین حیاتی است:

• قطعیت (Determinism): با ورودی یکسان، SHA-256 همیشه خروجی هش یکسانی تولید می‌کند. این برای تولید TXID اساسی است و تضمین می‌کند که همه برای یک تراکنش، شناسه‌ی یکسانی را محاسبه می‌کنند.
• تابع یک‌طرفه (مقاومت در برابر پیش‌تصویر): مهندسی معکوس فرآیند هشینگ از نظر محاسباتی غیرممکن است؛ یعنی با داشتن یک هش، عملاً غیرممکن است که داده‌های ورودی اصلی را تعیین کرد. این ویژگی از استخراج داده‌های تراکنش از روی شناسه‌ی TXID محافظت می‌کند.
• مقاومت در برابر تصادم (Collision Resistance): از نظر محاسباتی غیرممکن است که دو ورودی متفاوت پیدا کرد که هش خروجی یکسانی تولید کنند. اگرچه تصادم‌های تئوریک وجود دارند، اما احتمال یافتن یکی برای SHA-256 به قدری پایین است که TXIDها عملاً منحصربه‌فرد باقی می‌مانند.
• اثر بهمنی (Avalanche Effect): حتی یک تغییر ناچیز (مانند تغییر یک بیت) در داده‌های ورودی منجر به تولید یک هش خروجی کاملاً متفاوت می‌شود. این تضمین می‌کند که هرگونه دستکاری در داده‌های تراکنش بلافاصله TXID آن را تغییر داده و دستکاری را آشکار می‌کند.
• اندازه خروجی ثابت: صرف‌نظر از حجم داده‌های ورودی، SHA-256 همیشه یک هش ۲۵۶ بیتی (۳۲ بایتی) تولید می‌کند.

منطق پشت هش دوگانه

استفاده از SHA-256 دوگانه (SHA256d) برای شناسه‌های تراکنش (و همچنین برای هش بلوک‌ها) یک انتخاب طراحی خاص در بیت‌کوین است. در حالی که یک بار اجرای SHA-256 به طور کلی برای بسیاری از کاربردها به اندازه کافی امن تلقی می‌شود، «هش دوگانه» یک لایه محافظتی اضافی، به‌ویژه در برابر حمله‌ی تئوریکی به نام «حمله افزایش طول» (Length-extension attack) فراهم می‌کند.

در یک حمله افزایش طول، اگر مهاجم هش یک پیام و طول پیام اصلی را بداند، می‌تواند داده‌هایی را به پیام اصلی اضافه کرده و هش پیام جدید و طولانی‌تر را بدون دانستن محتوای پیام اصلی محاسبه کند. اگرچه SHA-256 خود در اکثر زمینه‌ها در برابر این حمله مقاوم است، اما اعمال دو باره‌ی آن با بی‌اثر کردن این آسیب‌پذیری در محاسبه هش نهایی، این ریسک را کاملاً برطرف می‌کند. هش اول داده‌ها را در هم می‌ریزد و هش دوم این داده‌های از قبل درهم‌ریخته را دوباره هش می‌کند. این یک لایه‌ی امنیتی محافظه‌کارانه‌ی اضافی است.

کاربردهای عملی: TXIDها چگونه به اکوسیستم بیت‌کوین خدمت می‌کنند؟

فراتر از تولید فنی، شناسه‌های TXID عمیقاً با استفاده‌ی کاربردی از بیت‌کوین عجین شده‌اند و چندین عملکرد حیاتی برای کاربران، سرویس‌ها و خودِ شبکه ایفا می‌کنند.

۱. تایید و ردیابی در مرورگرهای بلاک‌چین

شاید رایج‌ترین استفاده از TXID برای یک کاربر معمولی، ردیابی یک تراکنش باشد. وقتی بیت‌کوین ارسال یا دریافت می‌کنید، اغلب یک شناسه‌ی TXID به شما داده می‌شود. با وارد کردن این شناسه در هر مرورگر عمومی بلاک‌چین (مانند Blockstream.info، Blockchain.com یا Mempool.space)، می‌توانید موارد زیر را مشاهده کنید:

• وضعیت تراکنش: اینکه آیا تایید شده، تایید نشده یا هنوز در مم‌پول (Mempool) است.
• تعداد تاییدیه (Confirmation): چند بلوک روی بلوک حاوی تراکنش شما استخراج شده است. تاییدیه بیشتر معمولاً به معنای قطعیت بالاتر است.
• ورودی‌ها و خروجی‌ها: کدام آدرس‌ها بیت‌کوین را ارسال و کدام‌یک دریافت کرده‌اند، به همراه مقادیر دقیق.
• کارمزد تراکنش: مقداری که برای پردازش تراکنش به استخراج‌کنندگان پرداخت شده است.
• ارتفاع بلوک (Block Height): شماره بلوک خاصی که تراکنش در آن گنجانده شده است.

این توانایی برای تایید مستقل جزئیات تراکنش بدون اتکا به هیچ شخص ثالثی، سنگ بنای شفافیت بیت‌کوین است.

۲. اثبات پرداخت و ردپای حسابرسی

برای کسب‌وکارها، صرافی‌ها یا حتی افراد، یک TXID به عنوان مدرک غیرقابل انکار پرداخت عمل می‌کند.

• صرافی‌ها: هنگام واریز بیت‌کوین به صرافی، معمولاً TXID را ارائه می‌دهید تا صرافی بتواند وجوه دریافتی را تایید و حساب شما را شارژ کند.
• پذیرندگان: اگر به یک فروشنده با بیت‌کوین پرداخت کنید و اختلافی پیش بیاید، از TXID می‌توان برای اثبات ارسال پرداخت استفاده کرد.
• حسابرسان: برای موسسات مالی یا اهداف حسابداری، TXIDها پیوند ملموسی با انتقال‌های خاص ایجاد کرده و به تطبیق حساب‌ها و ردپای حسابرسی کمک می‌کنند.

این شناسه بسیار شبیه به شماره ارجاع بانکی عمل می‌کند، با این مزیت که در یک دفتر کل تغییرناپذیر به صورت عمومی قابل تایید است.

۳. پیوند دادن تراکنش‌ها با خروجی‌های خرج‌نشده (UTXO)

شبکه بیت‌کوین بر اساس مدل UTXO عمل می‌کند و نه مدل مبتنی بر حساب (Account-based). وقتی بیت‌کوین دریافت می‌کنید، در واقع موجودی در یک حساب دریافت نمی‌کنید؛ بلکه یک UTXO دریافت می‌کنید. وقتی بیت‌کوین خرج می‌کنید، در حال مصرف یک یا چند UTXO و ایجاد موارد جدید هستید.

هر ورودی در یک تراکنش جدید باید به یک UTXO موجود ارجاع دهد. این ارجاع شامل موارد زیر است:

1. شناسه‌ی TXID تراکنشی که آن UTXO را ایجاد کرده است.
2. شاخص خروجی (عددی که نشان می‌دهد کدام خروجی خاص از آن تراکنش مد نظر است).

این سیستم زنجیره‌ی پیوسته‌ای از مالکیت و خرج کردن را تضمین می‌کند. بنابراین، TXID صرفاً یک شناسه نیست، بلکه جزئی حیاتی در ساخت تراکنش‌های جدید است که کل تاریخچه انتقال‌های بیت‌کوین را به هم پیوند می‌دهد.

۴. پشتیبانی و حل اختلاف

اگر با یک تراکنش بیت‌کوین به مشکلی برخوردید – مثلاً گیر کرده یا وجوه طبق انتظار نرسیده‌اند – ارائه شناسه‌ی TXID به تیم‌های پشتیبانی (مانند ارائه‌دهندگان کیف پول یا صرافی‌ها) معمولاً اولین قدم برای تشخیص مشکل است. این کار بلافاصله تمرکز را بر روی یک رویداد واحد و مشخص در بلاک‌چین محدود می‌کند.

تمایز TXID از سایر شناسه‌های بلاک‌چین

اکوسیستم بیت‌کوین دارای چندین نوع شناسه‌ است و مهم است که شناسه‌ی TXID را از مفاهیم مرتبط اما متمایز تشخیص دهیم.

• TXID (Transaction ID): یک تراکنش خاص را شناسایی می‌کند.
• هش بلوک (Block Hash): یک بلوک خاص را در بلاک‌چین شناسایی می‌کند. یک بلوک حاوی تراکنش‌های بسیاری است و هش آن بر روی سربرگ (Header) بلوک محاسبه می‌شود که شامل ارجاع به هش بلوک قبلی، برچسب زمانی، نانس (Nonce) و ریشه مرکل (Merkle Root) تمام تراکنش‌های داخل آن بلوک است. اگرچه هش بلوک نیز از SHA256d استفاده می‌کند، اما روی داده‌های متفاوتی محاسبه می‌شود.
• آدرس کیف پول (Wallet Address): نمایانگر یک کلید عمومی یا هش یک کلید عمومی است که به عنوان مقصدی برای پرداخت‌های بیت‌کوین عمل می‌کند. آدرس جایی است که بیت‌کوین به آنجا ارسال می‌شود، در حالی که شناسه‌ی TXID نشان‌دهنده‌ی چیستیِ چیزی است که ارسال شده است.
• کلید خصوصی (Private Key): یک عدد سری که اجازه دسترسی و خرج کردن بیت‌کوین‌های مرتبط با یک آدرس خاص را می‌دهد. این کلید رمزنگاری وجوه شماست که هرگز نباید به صورت عمومی به اشتراک گذاشته شود و به عنوان شناسه‌ در بلاک‌چین استفاده نمی‌شود.

ملاحظات مهم و جنبه‌های در حال تکامل TXIDها

اگرچه شناسه‌های TXID بنیادی هستند، اما برخی جزئیات ظریف و تحولات تاریخی، نحوه نگرش و استفاده از آن‌ها را شکل داده‌اند.

چکش‌خواری تراکنش و حل آن

یک چالش تاریخی مهم در رابطه با TXIDها، «چکش‌خواری تراکنش» (Transaction Malleability) بود. پیش از فعال‌سازی سگویت (SegWit)، امضا (بخشی از ScriptSig) در ورودی تراکنش، جزئی از داده‌هایی بود که برای تولید TXID هش می‌شدند. از آنجایی که امضا می‌توانست توسط شخص ثالث بدون باطل کردن تراکنش کمی تغییر یابد (مثلاً با تغییر جزئی در ریاضیات امضا)، شناسه‌ی TXID یک تراکنش می‌توانست پیش از تایید و اضافه شدن به بلوک تغییر کند.

این موضوع برای سرویس‌هایی که به شناسه‌های TXID تاییدنشده متکی بودند مشکل‌ساز می‌شد، به‌ویژه برای «زنجیر کردن» تراکنش‌های تاییدنشده. اگر TXID تراکنش اول تغییر می‌کرد، تراکنش دوم باطل می‌شد زیرا به یک TXID غیرموجود ارجاع می‌داد.

راهکار سگویت: سگویت (BIP141, BIP143, BIP144) با انتقال امضا (داده‌های شاهد) به خارج از داده‌های مورد استفاده برای محاسبه‌ی TXID سنتی، مشکل چکش‌خواری را حل کرد. برای تراکنش‌های سگویت، TXID فقط از داده‌های اصلی تراکنش (نسخه، ورودی‌ها، خروجی‌ها، زمان قفل) محاسبه می‌شود. داده‌های شاهد به صورت جداگانه در یک «wTXID» (شناسه‌ی تراکنش شاهد) هش می‌شوند. شناسه‌ی TXID سنتی برای تراکنش‌های سگویت اکنون در برابر چکش‌خواری مصون است، زیرا داده‌هایی که هش می‌کند دیگر توسط اشخاص ثالث قابل تغییر نیستند. این امر قابلیت اطمینان ردیابی تراکنش‌های تاییدنشده را به شدت بهبود بخشید و ویژگی‌های جدیدی مانند شبکه لایتنینگ (Lightning Network) را ممکن ساخت.

تاییدیه و قطعیت (Finality)

ظاهر شدن یک TXID در مرورگر بلاک‌چین بلافاصله به معنای «نهایی شدن» تراکنش نیست. یک تراکنش تنها پس از دریافت تعداد کافی تاییدیه بلوک، واقعاً برگشت‌ناپذیر و نهایی تلقی می‌شود. در حالی که خودِ شناسه‌ی TXID پس از انتشار تراکنش ثابت است، امنیت انتقالِ زیربنایی با هر بلوک جدیدی که روی بلوک حاوی آن تراکنش استخراج می‌شود، افزایش می‌یابد. استانداردهای رایج صنعت توصیه می‌کنند:

• ۱ تاییدیه: اغلب برای انتقال‌های با ارزش کم کافی است و نشان می‌دهد تراکنش در بلاک‌چین گنجانده شده است.
• ۳ تا ۶ تاییدیه: استاندارد برای اکثر انتقال‌های با ارزش متوسط، که خطر سازمان‌دهی مجدد (Reorg) بلاک‌چین را کاهش می‌دهد.
• ۲۰ تاییدیه و بیشتر: برای تراکنش‌های با ارزش بسیار بالا استفاده می‌شود و امنیت بسیار بالایی در برابر سازمان‌دهی مجدد زنجیره ارائه می‌دهد.

حریم خصوصی و نام مستعار

اگرچه TXIDها شفافیت ایجاد می‌کنند، اما در ماهیت شبه‌ناشناس (Pseudonymous) بیت‌کوین نیز نقش دارند. هر تراکنش که با TXID خود شناسایی می‌شود، به صورت عمومی قابل مشاهده است و آدرس‌های فرستنده و گیرنده را به هم پیوند می‌دهد. در حالی که این آدرس‌ها مستقیماً هویت واقعی افراد را فاش نمی‌کنند، الگوهای خرج کردن و تحلیل‌های پیشرفته گاهی می‌توانند هویت کاربران را شناسایی کنند. بنابراین، TXIDها مانند یک تیغ دو لبه هستند: شفافیت شبکه را فراهم می‌کنند اما از کاربران می‌خواهند که مراقب حریم خصوصی مالی خود باشند.

چشم‌انداز در حال تحول

روش اصلی تولید TXID (هش دوگانه SHA-256 داده‌های سریال‌سازی شده‌ی تراکنش) به دلیل نقش بنیادی و تاکید شبکه بر سازگاری با گذشته و پایداری، بسیار بعید است که در پروتکل اصلی بیت‌کوین تغییر کند. با این حال، با تکامل ساختارهای تراکنش (مثلاً با تپ‌روت (Taproot) یا پروپوزال‌های جدید برای انواع اسکریپت‌ها)، ممکن است محتویات دقیق داده‌های سریال‌سازی شده که هش می‌شوند، شاهد تغییرات یا اضافات جزئی باشند، اما این کار همیشه با در نظر گرفتن دقیق یکپارچگی شناسه‌ی TXID انجام می‌شود. TXID همچنان به عنوان رسید دیجیتال تغییرناپذیر، قابل تایید و منحصربه‌فرد در قلب هر انتقال بیت‌کوین باقی خواهد ماند.