چه عواملی باعث قابل ردیابی بودن تراکنش‌های بیت‌کوین می‌شوند؟

درک شفافیت ذاتی بیت‌کوین

بیت‌کوین، به عنوان پیشرو در میان ارزهای دیجیتال غیرمتمرکز، بر پایه فناوری انقلابی به نام بلاک‌چین فعالیت می‌کند. این دفتر کل عمومی، تغییرناپذیر و توزیع‌شده، نقشی اساسی در امنیت و یکپارچگی عملیاتی آن ایفا می‌کند، اما در عین حال شفافیتی ذاتی به تراکنش‌های بیت‌کوین می‌بخشد که آن‌ها را به وضوح رهگیری‌پذیر می‌سازد. برخلاف سیستم‌های بانکی سنتی که جزئیات تراکنش‌ها خصوصی بوده و در اختیار نهادهای مرکزی است، هر تراکنش بیت‌کوین در کل شبکه پخش می‌شود، توسط مشارکت‌کنندگان تأیید می‌گردد و به طور دائمی در یک بلاک ثبت می‌شود که سپس به زنجیره اضافه می‌گردد. این رویت‌پذیری جهانی، عامل اصلی رهگیری‌پذیری بیت‌کوین است.

بلاک‌چین بیت‌کوین در هسته خود مانند یک کتاب باز عمل می‌کند که تمام انتقال‌های ارزش را از زمان پیدایش آن در سال ۲۰۰۹ با جزئیات ثبت کرده است. هر بلاک شامل یک برچسب زمانی، فهرستی از تراکنش‌ها و ارجاعی به بلاک قبلی است که زنجیره‌ای ناگسستنی از سوابق را ایجاد می‌کند. این طراحی تضمین می‌کند که هر کسی می‌تواند تاریخچه کامل هر واحد بیت‌کوین (BTC) در گردش را بررسی کند. در حالی که این سطح از شفافیت برای حفظ یکپارچگی شبکه و جلوگیری از خرج کردن مضاعف (Double-spending) حیاتی است، همزمان بستری را برای ردیابی و تحلیل پیچیده جریان‌های مالی در سراسر شبکه فراهم می‌کند.

شبه‌ناشناسی در مقابل گمنامی: ظرافت‌های آدرس‌های بیت‌کوین

یک باور اشتباه رایج در مورد بیت‌کوین این است که گمنامی (Anonymity) کامل ارائه می‌دهد. در واقعیت، بیت‌کوین «شبه‌ناشناسی» (Pseudonymity) را فراهم می‌کند. برای درک این تمایز، درک نحوه عملکرد آدرس‌های بیت‌کوین ضروری است.

• تعریف شبه‌ناشناسی: نام مستعار نامی است که نام قانونی فرد نیست، اما به طور مداوم استفاده می‌شود و می‌تواند در طول زمان به یک فرد مرتبط شود. در فضای بیت‌کوین، آدرس‌های کیف پول به عنوان این نام‌های مستعار عمل می‌کنند. هنگامی که یک کاربر بیت‌کوین ارسال یا دریافت می‌کند، با این رشته‌های الفبایی-عددی تعامل دارد که به صورت مجموعه‌ای نامنظم از حروف و اعداد ظاهر می‌شوند (به عنوان مثال: 1A1zP1eW5QGfi2DCLfWzXGsZz6fztsePqB). این آدرس‌ها ذاتاً به هویت واقعی کاربر در دنیای فیزیکی متصل نیستند.
• تعریف گمنامی: گمنامی واقعی به این معناست که هویت فرد کاملاً ناشناخته و غیرقابل ردیابی باشد. این موضوع در مورد بیت‌کوین صدق نمی‌کند، زیرا پیوندهای بین آدرس‌های شبه‌ناشناس می‌توانند در شرایط خاص، هویت‌زدایی (De-anonymized) شوند.

خود شبکه بیت‌کوین نیازی به ارسال اطلاعات شخصی کاربران برای ایجاد کیف پول یا انجام تراکنش ندارد. کاربران می‌توانند بدون هیچ‌گونه تأیید هویتی، تعداد نامحدودی آدرس ایجاد کنند. این انتخاب طراحی در ابتدا بسیاری را به این باور رساند که بیت‌کوین پناهگاهی برای تراکنش‌های گمنام است. با این حال، ماهیت عمومی بلاک‌چین به این معنی است که اگرچه یک آدرس مستقیماً نام کاربر را فاش نمی‌کند، اما کل تاریخچه وجوه مرتبط با آن آدرس برای همه قابل مشاهده است. همین شفافیت بنیادی است که در نهایت امکان هویت‌یابی کاربران بیت‌کوین را فراهم می‌سازد.

نحوه ثبت و پیوند تراکنش‌های بیت‌کوین

رهگیری‌پذیری تراکنش‌های بیت‌کوین مستقیماً از ساختار آن‌ها و مکانیسم‌های عملیاتی بلاک‌چین ناشی می‌شود. هر تراکنش در شبکه بیت‌کوین شامل ورودی‌ها و خروجی‌هایی است که در واقع ارجاعاتی به «خروجی‌های خرج‌نشده تراکنش» (UTXOs) از تراکنش‌های قبلی هستند.

1. مدل UTXO: برخلاف حساب‌های بانکی سنتی که دارای موجودی هستند، کیف پول‌های بیت‌کوین در واقع بیت‌کوین را «نگهداری» نمی‌کنند. در عوض، آن‌ها مجموعه‌ای از UTXOها را مدیریت می‌کنند که به آدرس‌های کیف پول اختصاص یافته‌اند. وقتی می‌خواهید بیت‌کوین خرج کنید، کیف پول شما یک یا چند UTXO را انتخاب می‌کند که مجموعاً مبلغ مورد نظر شما را پوشش دهند. این UTXOها به «ورودی‌های» تراکنش جدید شما تبدیل می‌شوند.
2. ورودی‌ها و خروجی‌های تراکنش: یک تراکنش جدید این UTXOها (ورودی‌ها) را مصرف کرده و UTXOهای جدیدی (خروجی‌ها) ایجاد می‌کند. به عنوان مثال، اگر بخواهید ۰.۵ بیت‌کوین ارسال کنید و یک UTXO یک واحدی داشته باشید، تراکنش شما آن UTXO را مصرف کرده و دو خروجی جدید ایجاد می‌کند: یکی برای ۰.۵ بیت‌کوین که به آدرس گیرنده ارسال می‌شود و دیگری برای ۰.۵ بیت‌کوین (منهای کارمزد تراکنش) که به عنوان «باقی‌مانده» (Change) به یکی از آدرس‌های خودتان باز می‌گردد.
3. سوابق عمومی: هر تراکنش، شامل ورودی‌ها، خروجی‌ها و مبالغ مربوطه، به صورت رمزنگاری‌شده امضا و در شبکه پخش می‌شود. پس از تأیید توسط استخراج‌کنندگان و قرار گرفتن در یک بلاک، به بخشی تغییرناپذیر از تاریخچه بلاک‌چین تبدیل می‌شود.
4. شناسه تراکنش (TXID): به هر تراکنش یک شناسه منحصر‌به‌فرد (TXID) اختصاص می‌یابد. این شناسه به هر کسی اجازه می‌دهد تا تراکنش را در یک مرورگر بلاک‌چین (Block Explorer) جستجو کرده و جزئیات آن شامل آدرس‌های فرستنده، آدرس‌های گیرنده، مبلغ منتقل شده، کارمزد تراکنش و بلاکی که در آن تأیید شده را مشاهده کند.
5. زنجیره‌سازی تراکنش‌ها: از آنجایی که هر خروجی از یک تراکنش می‌تواند به ورودی تراکنشی دیگر تبدیل شود، یک زنجیره مداوم از مالکیت شکل می‌گیرد. این زنجیره را می‌توان به عقب دنبال کرد تا به نقطه‌ای رسید که بیت‌کوین برای اولین بار استخراج شده است، یا به جلو حرکت کرد تا مکان فعلی آن را ردیابی نمود. این «گراف تراکنش»، منبع اصلی داده برای رهگیری است.

به عنوان مثال، اگر آدرس A به آدرس B بیت‌کوین بفرستد و سپس آدرس B آن را به آدرس C ارسال کند، هر کسی می‌تواند این توالی انتقال را مشاهده کند. اگرچه ممکن است در ابتدا ندانند چه کسی کنترل آدرس‌های A، B یا C را در دست دارد، اما می‌توانند جریان وجوه را بین این نام‌های مستعار مشاهده کنند.

ابزارها و تکنیک‌های رهگیری تراکنش

ماهیت عمومی و پیوندی تراکنش‌های بیت‌کوین منجر به توسعه ابزارها و تکنیک‌های پیشرفته‌ای برای رهگیری بلاک‌چین شده است. این ابزارها توسط نهادهای مختلف، از سازمان‌های اجرای قانون گرفته تا شرکت‌های امنیت سایبری و بخش‌های تطبیق مقررات، استفاده می‌شوند.

• مرورگرهای بلاک‌چین: این‌ها ابزارهای مبتنی بر وب هستند که به هر کسی اجازه می‌دهند در بلاک‌چین به جستجو بپردازد. با وارد کردن یک آدرس بیت‌کوین یا شناسه تراکنش، کاربران می‌توانند تمام تراکنش‌های مرتبط، موجودی‌ها و جریان وجوه را مشاهده کنند. هرچند ساده هستند، اما داده‌های خام مورد نیاز برای رهگیری را فراهم می‌کنند.
• خوشه‌بندی آدرس‌ها (Address Clustering): این یکی از قدرتمندترین روش‌های اکتشافی (Heuristics) در تحلیل بلاک‌چین است. از آنجایی که یک کاربر یا نهاد واحد اغلب چندین آدرس بیت‌کوین را کنترل می‌کند (مثلاً برای حفظ حریم خصوصی یا دریافت پول خرد)، تحلیلگران سعی می‌کنند این آدرس‌ها را با هم گروه‌بندی کنند. روش‌های خوشه‌بندی رایج عبارتند از:
  • مالکیت ورودی مشترک: اگر چندین آدرس به عنوان ورودی در یک تراکنش واحد استفاده شوند، به احتمال زیاد تمام این آدرس‌های ورودی توسط یک نهاد کنترل می‌شوند؛ زیرا برای خرج کردن وجوه از هر ورودی به کلید خصوصی نیاز است.
  • آدرس‌های باقی‌مانده (Change Addresses): همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، باقی‌مانده یک تراکنش اغلب به آدرسی باز می‌گردد که توسط فرستنده کنترل می‌شود. شناسایی این الگوها به پیوند دادن آدرس‌ها کمک می‌کند.
  • الگوهای واریز/برداشت: صرافی‌ها یا سرویس‌های بزرگ اغلب الگوهای شناسایی‌پذیری در دریافت و ارسال وجوه دارند که به خوشه‌بندی آدرس‌های مرتبط با آن‌ها کمک می‌کند.
• شناسایی نهادها: پس از شناسایی خوشه‌های آدرس، مرحله بعدی پیوند دادن این خوشه‌ها به نهادهای دنیای واقعی است. این کار اغلب شامل موارد زیر است:
  • داده‌های KYC/AML: صرافی‌های ارز دیجیتال و سایر نهادهای مالی تحت نظارت، معمولاً اطلاعات «احراز هویت» (KYC) و «ضد پول‌شویی» (AML) را از کاربران خود جمع‌آوری می‌کنند. اگر خوشه‌ای از آدرس‌ها با یک صرافی تعامل داشته باشد و آن صرافی داده‌های هویتی داشته باشد، هویت‌زدایی رخ می‌دهد.
  • اطلاعات منابع آشکار (OSINT): اطلاعات در دسترس عموم مانند پست‌های شبکه‌های اجتماعی که کاربران در آن‌ها آدرس بیت‌کوین خود را برای کمک مالی به اشتراک می‌گذارند، پست‌های انجمن‌ها یا نشت‌های اطلاعاتی، می‌توانند برای پیوند دادن آدرس‌ها به هویت‌ها استفاده شوند.
  • تحلیل آدرس IP: اگرچه پیچیده‌تر است، اما آدرس‌های IP مورد استفاده برای پخش تراکنش‌ها گاهی اوقات می‌توانند سرنخ‌های جغرافیایی یا شبکه‌ای ارائه دهند، هرچند که به دلیل استفاده از VPN و Tor، این روش چندان قابل اطمینان نیست.
• نرم‌افزارهای تحلیل زنجیره (Chain Analysis Software): شرکت‌های تخصصی تحلیل بلاک‌چین نرم‌افزارهای اختصاصی توسعه داده‌اند که این تکنیک‌های رهگیری را خودکار کرده و در مقیاس بزرگ اجرا می‌کنند. این پلتفرم‌ها حجم عظیمی از داده‌های بلاک‌چین را جمع‌آوری کرده، الگوریتم‌های پیشرفته، یادگیری ماشین و پایگاه‌های داده وسیع از نهادهای شناسایی شده (صرافی‌ها، بازارهای دارک‌نت، آدرس‌های غیرقانونی) را برای ساخت گراف‌های جامع تراکنش و شناسایی الگوهای فعالیت‌های غیرقانونی به کار می‌گیرند.

نقش صرافی‌ها و احراز هویت (KYC) در هویت‌زدایی

در حالی که لایه بومی بیت‌کوین شبه‌ناشناس است، درگاه‌های بین سیستم مالی سنتی و دنیای ارزهای دیجیتال اغلب نقاط اصلی هویت‌زدایی هستند. این درگاه‌ها عمدتاً صرافی‌های متمرکز ارز دیجیتال هستند.

• اجباری بودن KYC/AML: اکثر صرافی‌های متمرکز معتبر، نهادهای تحت نظارتی هستند که از مقررات KYC و AML پیروی می‌کنند. این بدان معناست که برای واریز یا برداشت ارز فیات، و حتی گاهی برای معامله مبالغ قابل توجه، کاربران باید مدارک شناسایی شخصی ارائه دهند.
• پیوند دادن آدرس‌ها به هویت‌ها: وقتی کاربری بیت‌کوین به صرافی واریز می‌کند، صرافی می‌داند که کدام آدرس واریز متعلق به آن کاربر خاص است. به همین ترتیب، هنگام برداشت، صرافی آدرس مقصد را ثبت کرده و آن را به هویت کاربر پیوند می‌دهد. این امر «ورودی‌ها» و «خروجی‌هایی» (On-ramps & Off-ramps) ایجاد می‌کند که آدرس‌های شبه‌ناشناس بلاک‌چین را به هویت‌های دنیای واقعی متصل می‌کند.
• اشتراک‌گذاری داده‌ها: در موارد مشکوک به فعالیت‌های غیرقانونی، صرافی‌ها قانوناً موظف به همکاری با نهادهای اجرای قانون و ارائه داده‌های هویتی مرتبط با تراکنش‌ها یا آدرس‌های خاص هستند. این به بازرسان اجازه می‌دهد تا وجوه را از کیف پول شبه‌ناشناس یک مجرم، از طریق صرافی، مستقیماً به هویت واقعی او ردیابی کنند.

این تعامل با نهادهای تحت نظارت، یک نقطه ضعف حیاتی برای کسانی است که تلاش می‌کنند از بیت‌کوین برای فعالیت‌های غیرقانونی یا نقض حریم خصوصی استفاده کنند، زیرا پل‌های ملموسی بین بلاک‌چین شبه‌ناشناس و سوابق هویتی سنتی ایجاد می‌کند.

انگیزه‌های رهگیری تراکنش‌ها

توانایی رهگیری تراکنش‌های بیت‌کوین اهداف مهم متعددی را دنبال می‌کند که ناشی از الزامات نظارتی و نگرانی‌های امنیتی است.

• اجرای قانون و ضد پول‌شویی (AML): این شاید برجسته‌ترین انگیزه باشد. آژانس‌هایی مانند FBI، DEA و اینترپل از رهگیری بلاک‌چین برای مبارزه با جرایم مالی استفاده می‌کنند، از جمله:
  • قاچاق مواد مخدر: ردیابی وجوه حاصل از فروش غیرقانونی مواد مخدر.
  • حملات باج‌افزاری: دنبال کردن پرداخت‌های باج برای شناسایی مهاجمان.
  • تأمین مالی تروریسم: مختل کردن شبکه‌های تأمین مالی سازمان‌های تروریستی.
  • کلاهبرداری و اسکم: ردیابی وجوه سرقت شده از قربانیان کلاهبرداری‌های ارز دیجیتال.
  • پول‌شویی: شناسایی تلاش‌ها برای پنهان کردن منشأ وجوه نامشروع.
• تطبیق با مقررات (Regulatory Compliance): نهادهای مالی و صرافی‌ها از ابزارهای رهگیری استفاده می‌کنند تا از رعایت مقررات AML و مقابله با تأمین مالی تروریسم (CTF) اطمینان حاصل کنند. آن‌ها باید تراکنش‌های پرخطر و آدرس‌های مرتبط با تحریم‌ها را شناسایی کرده و فعالیت‌های مشکوک را گزارش دهند.
• اجرای تحریم‌ها: دولت‌ها تحریم‌هایی را علیه افراد، نهادها و کشورها اعمال می‌کنند. رهگیری بلاک‌چین به شناسایی تلاش‌های طرف‌های تحریم‌شده برای دور زدن این محدودیت‌ها با استفاده از بیت‌کوین کمک می‌کند.
• امنیت سایبری و پاسخ به حوادث: شرکت‌هایی که قربانی حملات سایبری می‌شوند، از رهگیری برای دنبال کردن خواسته‌های مهاجم و شناسایی احتمالی عاملان استفاده می‌کنند.
• بررسی دقیق (Due Diligence) و ارزیابی ریسک: کسب‌وکارهایی که با ارزهای دیجیتال تعامل دارند، باید ریسک مرتبط با آدرس‌ها یا وجوه خاص را ارزیابی کنند، به‌ویژه هنگام پذیرش مشتریان جدید یا پردازش تراکنش‌های بزرگ.
• بازیابی دارایی: در موارد سرقت یا کلاهبرداری، رهگیری می‌تواند به شناسایی مقصد نهایی وجوه مسروقه کمک کرده و به تلاش‌های بازیابی یاری رساند.

محدودیت‌ها و چالش‌های رهگیری بیت‌کوین

اگرچه تراکنش‌های بیت‌کوین بسیار رهگیری‌پذیر هستند، اما این فرآیند بدون چالش نیست. عوامل متعددی می‌توانند تلاش‌های رهگیری را پیچیده یا گاهی مختل کنند.

• استفاده مجدد از آدرس: اگرچه برای حفظ حریم خصوصی توصیه نمی‌شود، اما برخی کاربران یا سرویس‌ها از آدرس‌های تکراری استفاده می‌کنند. اگر آدرسی برای چندین تراکنش استفاده شود، تفکیک فعالیت‌های متمایز یک نهاد سخت‌تر می‌شود، هرچند ابزارهای پیشرفته اغلب می‌توانند این مورد را شناسایی کنند.
• سرویس‌های میکس (CoinJoin): سرویس‌هایی مانند CoinJoin به طور فعال برای شکستن پیوند قطعی بین ورودی‌ها و خروجی‌های تراکنش تلاش می‌کنند. با ترکیب تراکنش‌های چندین کاربر در یک تراکنش بزرگ، آن‌ها منشأ و مقصد وجوه را پنهان می‌کنند که ردیابی مبالغ خاص را بسیار دشوار می‌سازد.
• تراکنش‌های برون‌زنجیره‌ای (Off-Chain): تراکنش‌هایی که خارج از بلاک‌چین اصلی بیت‌کوین انجام می‌شوند، مانند تراکنش‌های شبکه لایتنینگ (Lightning Network)، به صورت عمومی در دفتر کل اصلی ثبت نمی‌شوند. این امر رهگیری کلی در زنجیره را کاهش می‌دهد.
• کیف پول‌ها و پروتکل‌های ارتقادهنده حریم خصوصی: کیف پول‌هایی که به طور خودکار CoinJoin را پیاده‌سازی می‌کنند (مانند Wasabi Wallet و Samourai Wallet) یا ارتقاهای آینده (مانند پتانسیل Taproot برای پنهان کردن اسکریپت‌ها) می‌توانند رهگیری را پیچیده‌تر کنند.
• فقدان اطلاعات هویتی مستقیم: چالش بنیادی همچنان پابرجاست؛ خود بلاک‌چین حاوی داده‌های هویتی دنیای واقعی نیست. تمام تلاش‌های رهگیری بر تحلیل‌های استنتاجی، روش‌های اکتشافی و منابع داده خارجی متکی هستند.
• حجم داده‌ها و پیچیدگی فنی: حجم عظیم تراکنش‌های بیت‌کوین و ماهیت متصل گراف تراکنش‌ها، نیازمند منابع محاسباتی پیشرفته و تخصص بالایی برای تحلیل موثر است.
• سرویس‌های امانی (Custodial Services): وجوه نگهداری شده در سرویس‌های امانی (مانند صرافی‌های متمرکز) با وجوه سایر کاربران مخلوط می‌شوند. در بلاک‌چین، این وجوه اغلب به صورت انتقال به یا از یک کیف پول بزرگ و تجمیع‌شده دیده می‌شوند که ردیابی وجوه کاربر خاص را تا زمان برداشت دشوار می‌کند.

فناوری‌های ارتقای حریم خصوصی (PETs) و تأثیر آن‌ها

تنش بین شفافیت و حریم خصوصی در بیت‌کوین منجر به توسعه فناوری‌های مختلف ارتقای حریم خصوصی (PETs) برای مختل کردن رهگیری شده است.

• CoinJoin: روشی بدون نیاز به اعتماد برای ترکیب تراکنش‌های چندین کاربر در یک تراکنش بزرگ. تمام مشارکت‌کنندگان ورودی‌ها را ارائه داده و خروجی‌هایی با ارزش برابر دریافت می‌کنند که تشخیص پیوند بین آن‌ها را برای ناظر دشوار می‌کند.
• سرویس‌های میکس (متمرکز): این سرویس‌ها بیت‌کوین را از کاربران دریافت کرده و مبلغ معادلی (منهای کارمزد) را از استخر مجزایی بازمی‌گردانند. این کار مستلزم اعتماد به میکسر است و اغلب توسط نهادهای قانونی هدف قرار می‌گیرند.
• شبکه لایتنینگ: راهکار لایه دوم بیت‌کوین برای مقیاس‌پذیری که تراکنش‌ها را خارج از زنجیره و در کانال‌های پرداخت پردازش می‌کند. تنها باز و بسته شدن این کانال‌ها روی بلاک‌چین اصلی ثبت می‌شود که حریم خصوصی تراکنش‌های میانی را بهبود می‌بخشد.
• تپ‌روت (Taproot): فعال شده در نوامبر ۲۰۲۱، انعطاف‌پذیری و حریم خصوصی تراکنش‌ها را بهبود می‌بخشد. این ارتقا باعث می‌شود تراکنش‌های پیچیده چندامضایی (مانند موارد استفاده در لایتنینگ یا کوین‌جوین) از نظر ظاهری مشابه تراکنش‌های تک‌امضایی ساده به نظر برسند که به آن «تمایزناپذیری تراکنش» می‌گویند.
• کیف پول‌های سلسله‌مراتبی قطعی (HD Wallets): استفاده از کیف پول‌های HD که به طور خودکار برای هر تراکنش آدرس جدیدی تولید می‌کنند، با کاهش استفاده مجدد از آدرس‌ها، حریم خصوصی را افزایش می‌دهد.

چشم‌انداز در حال تحول جرم‌شناسی بلاک‌چین

حوزه جرم‌شناسی بلاک‌چین به سرعت در حال تکامل است که ناشی از پذیرش فزاینده ارزهای دیجیتال و پیچیدگی روزافزون بازیگران قانونی و غیرقانونی است.

• تحلیل‌های پیشرفته: شرکت‌های تحلیل بلاک‌چین به توسعه الگوریتم‌های قدرتمندتر با بهره‌گیری از یادگیری ماشین و هوش مصنوعی برای شناسایی الگوهای ظریف و پیش‌بینی حرکت‌های آینده ادامه می‌دهند.
• ادغام با جرم‌شناسی سنتی: رهگیری بلاک‌چین به طور فزاینده‌ای با تحقیقات مالی سنتی و تحقیقات جرایم سایبری ادغام می‌شود.
• تطبیق مقررات: رگولاتورها در سراسر جهان در حال تطبیق چارچوب‌های خود برای رسیدگی به چالش‌های ارزهای دیجیتال، از جمله تدوین دستورالعمل‌های شفاف‌تر برای صرافی‌ها هستند.
• نظارت پیشگیرانه: علاوه بر تحقیقات واکنشی، از تحلیل بلاک‌چین برای نظارت پیشگیرانه و شناسایی فعالیت‌های مشکوک در لحظه (Real-time) استفاده می‌شود.

در نتیجه، طراحی اصلی بیت‌کوین که حول یک دفتر کل عمومی شفاف و تغییرناپذیر متمرکز است، ذاتاً تراکنش‌های آن را رهگیری‌پذیر می‌کند. اگرچه آدرس‌های شبه‌ناشناس لایه‌ای از جدایی از هویت‌های واقعی را فراهم می‌کنند، اما ماهیت پیوسته تراکنش‌ها در کنار ابزارهای رهگیری پیشرفته و نقش حیاتی صرافی‌های تحت نظارت، گمنامی واقعی را به شدت کاهش می‌دهد. رقابت مداوم بین فناوری‌های ارتقای حریم خصوصی و تکنیک‌های پیشرفته رهگیری تضمین می‌کند که چشم‌انداز رهگیری‌پذیری بیت‌کوین همچنان به تکامل خود ادامه دهد.