یک نقطه علاقه معاملاتی (POI) چگونه تعریف می‌شود؟

درک مفهوم اصلی نقطه مورد نظر (POI)

در دنیای پویای معامله‌گری ارزهای دیجیتال، «نقطه مورد نظر» یا Point of Interest (POI) مفهومی حیاتی برای معامله‌گرانی است که به دنبال شناسایی نواحی با احتمال بالا برای بازگشت یا ادامه روند بازار هستند. در اصل، POI یک سطح قیمتی مشخص یا به عبارت رایج‌تر، منطقه‌ای روی نمودار است که فعالیت قابل‌توجهی از بازار در گذشته در آنجا رخ داده و معامله‌گران را به این باور می‌رساند که در صورت بازگشت قیمت به آن ناحیه، واکنش شدیدی نشان خواهد داد. این واکنش پیش‌بینی‌شده می‌تواند به شکل یک برگشت قوی، یک شکست قاطع یا دوره‌ای از تثبیت قیمت (Consolidation) ظاهر شود.

اهمیت POIها از ارتباط آن‌ها با مکانیک‌های زیربنایی بازار، به‌ویژه نیروهای عرضه و تقاضا و ردپای شرکت‌کنندگان سازمانی نشأت می‌گیرد. برخلاف حمایت و مقاومت ساده، POIها اغلب وزن «جریان سفارشات» (Order Flow) – یعنی فشار خرید و فروشی که توسط نهادهای بزرگ اعمال می‌شود – را با خود یدک می‌کشند. این سفارش‌های بزرگ هنگام اجرا می‌توانند باعث ایجاد نابهینگی (Inefficiency) یا عدم تعادل (Imbalance) در بازار شوند که قیمت تمایل دارد در نهایت برای «متعادل کردن» یا «پر کردن» آن‌ها، دوباره به آن نواحی بازگردد.

یک POI را مانند یک منطقه مغناطیسی روی نمودار خود تصور کنید. وقتی قیمت به چنین منطقه‌ای نزدیک می‌شود، اغلب توجه فعالان بازار را جلب کرده و منجر به افزایش حجم معاملات و نوسانات می‌شود. این حافظه جمعی بازار، جایی که معامله‌گران به سطوح قیمتی مهم تاریخی واکنش نشان می‌دهند، همان چیزی است که به POIها قدرت پیش‌بینی می‌بخشد. آن‌ها صرفاً خطوطی فرضی نیستند، بلکه مناطقی هستند که نشان می‌دهند سرمایه‌های کلانی در آنجا مستقر شده‌اند و به نقاط چرخش احتمالی برای حرکت‌های آتی قیمت اشاره دارند.

ویژگی‌ها و مشخصات کلیدی یک POI معتبر

همه سطوح قیمتی ارزش یکسانی ندارند. یک POI «قوی» یا «معتبر» دارای چندین ویژگی کلیدی است که قابلیت اطمینان آن را به عنوان یک نقطه چرخش بالقوه افزایش می‌دهد. این ویژگی‌ها اغلب با هم ترکیب می‌شوند و لایه‌هایی از تلاقی (Confluence) ایجاد می‌کنند که احتمال واکنش مطلوب بازار را بالا می‌برد.

عدم تعادل یا نابهینگی (Imbalance / Inefficiency)

عدم تعادل بازار که اغلب به عنوان «شکاف ارزش منصفانه» (Fair Value Gap - FVG) یا ناحیه عدم تعادل شناخته می‌شود، یکی از نشانه‌های بارز یک POI قدرتمند است.

• تعریف: عدم تعادل زمانی رخ می‌دهد که قیمت با سرعت زیاد در یک جهت حرکت می‌کند و شکافی را بر جای می‌گذارد که در آن هم‌پوشانی کافی بین عرضه و تقاضا میان کندل‌ها وجود نداشته است. از نظر بصری در نمودار شمعی، این حالت معمولاً به عنوان یک الگوی سه کندلی شناسایی می‌شود که در آن قیمت پایینِ (Low) کندل اول با قیمت بالایِ (High) کندل سوم هم‌پوشانی ندارد (برای عدم تعادل صعودی) و بالعکس برای حالت نزولی.
• نحوه تشکیل: این شکاف‌ها ناشی از جریان سفارشات تهاجمی و یک‌طرفه هستند که نشان‌دهنده جذب سریع سفارش‌ها در آن جهت است. سفارش‌های سازمانی بزرگ اغلب باعث چنین جابجایی‌های سریع قیمتی می‌شوند.
• اهمیت: بازار در تمایل خود به سمت کارایی، اغلب به دنبال «پر کردن» یا «متعادل کردن مجدد» این نابهینگی‌هاست. قیمت مکرراً به این نواحی بازمی‌گردد تا آن‌ها را بازبینی کند، که می‌تواند نقاط ورودی برای معاملاتی فراهم کند که انتظار ادامه حرکت اولیه پس از پر شدن شکاف، یا بازگشت قیمت در صورت تغییر ساختار را دارند.

نقدینگی و اوردربلاک‌ها (Liquidity / Order Blocks)

نقدینگی شریان حیاتی بازار است و POIها مکرراً مناطقی هستند که نقدینگی قابل‌توجهی در آن‌ها وجود دارد یا اخیراً نقدینگی آن‌ها «شکار» (Swept) شده است. اوردربلاک‌ها (OBs) نمود اصلی این موضوع هستند.

• تعریف: اوردربلاک محدوده قیمتی شامل آخرین کندل یا مجموعه‌ای از کندل‌ها است که در جهت مخالف، قبل از یک حرکت تکانه‌ای (Impulsive) قوی که ساختار بازار را می‌شکند، حرکت کرده‌اند. برای یک OB صعودی، این آخرین کندل(های) نزولی قبل از پرتاب قیمت به سمت بالاست؛ برای یک OB نزولی، آخرین کندل(های) صعودی قبل از ریزش شدید قیمت است.
• شناسایی: آن‌ها اغلب نشان‌دهنده مناطقی هستند که موسسات بزرگ قبل از شروع یک روند قابل‌توجه، موقعیت‌های خود را انباشت (Accumulate) یا توزیع (Distribute) کرده‌اند. وقتی قیمت به این نواحی بازمی‌گردد، موسسات ممکن است دوباره برای دفاع از موقعیت‌های خود یا افزودن به آن‌ها وارد عمل شوند.
• ارتباط با عرضه/تقاضا: اوردربلاک‌ها در واقع نواحی عرضه و تقاضای اصلاح‌شده و دقیق‌تری هستند که به نقاط دقیق قیمتی اشاره دارند که در آن تقاضا بر عرضه غلبه کرده (OB صعودی) یا عرضه بر تقاضا چیره شده است (OB نزولی).

ساختار و شکست ساختار بازار (BMS/BOS)

ساختار بازار روند غالب را دیکته می‌کند. یک POI زمانی اعتبار زیادی پیدا می‌کند که با «شکست ساختار بازار» (BMS) یا (BOS) همراه باشد.

• ساختار بازار: در یک روند صعودی، قیمت سقف‌های بالاتر (HH) و کف‌های بالاتر (HL) ایجاد می‌کند. در روند نزولی، کف‌های پایین‌تر (LL) و سقف‌های پایین‌تر (LH) شکل می‌گیرند.
• BMS/BOS: شکست ساختار زمانی رخ می‌دهد که روند غالب نقض شود. به عنوان مثال، در یک روند صعودی، اگر قیمت یک کف پایین‌تر ایجاد کند، نشان‌دهنده تغییر احتمالی از فاز صعودی به نزولی است. برعکس، شکستن یک سقف پایین‌تر در روند نزولی می‌تواند سیگنال بازگشت صعودی باشد.
• رابطه با POI: POIها مکرراً در منشأ حرکت تکانه‌ای که باعث شکست ساختار بازار شده، قرار دارند. به عنوان مثال، پس از یک BMS صعودی، معامله‌گران ممکن است به دنبال یک اوردربلاک صعودی یا FVG در منشأ آن شکست باشند و انتظار داشته باشند قیمت قبل از ادامه مسیر در جهت جدید، آن ناحیه را دوباره تست کند. تلاقی یک عدم تعادل قوی یا اوردربلاک با تغییر واضح در ساختار بازار، پتانسیل POI را به شدت تقویت می‌کند.

تلاقی یا هم‌پوشانی عوامل (Confluence)

اصل تلاقی حکم می‌کند که هر چه ویژگی‌های تعریف‌کننده بیشتری در یک سطح یا ناحیه قیمتی خاص با هم هماهنگ شوند، آن POI قوی‌تر و قابل‌اعتمادتر می‌شود.

• تعریف: تلاقی، همگرایی چندین عامل یا شاخص فنی است که همگی به یک ناحیه مورد نظر اشاره دارند.
• مثال‌ها: یک POI زمانی بسیار جذاب‌تر می‌شود که:
  • یک اوردربلاک باشد که همزمان شامل یک شکاف ارزش منصفانه (FVG) است.
  • در یک سطح حمایت یا مقاومت مهم قبلی قرار داشته باشد (Flip Zone).
  • در سطوح کلیدی اصلاحی یا گسترشی فیبوناچی (مانند ۰.۶۱۸ یا ۰.۷۸۶) واقع شده باشد.
  • منشأ یک حرکت قوی باشد که منجر به شکست واضح ساختار در تایم‌فریم بالاتر شده است.
  • ناحیه‌ای باشد که اخیراً مقدار زیادی نقدینگی در آن «جارو» شده است.
• افزایش قابلیت اطمینان: هر چه عناصر تلاقی بیشتری وجود داشته باشد، احتمال واکنش شدید قیمت هنگام بازگشت به آن POI خاص بالاتر است. این کار ابهام را کاهش داده و به معامله‌گران کمک می‌کند تا POIهای ضعیف‌تر و کم‌اعتبارتر را فیلتر کنند.

انواع رایج POIهای معاملاتی

در حالی که اصول زیربنایی عدم تعادل، نقدینگی و ساختار، هویت POIها را تعریف می‌کنند، آن‌ها در الگوهای فنی مختلفی روی نمودار ظاهر می‌شوند. درک این انواع مختلف، رویکرد دقیق‌تری را برای شناسایی و استفاده از POIها فراهم می‌کند.

سطوح حمایت و مقاومت (Support and Resistance)

این‌ها POIهای بنیادی برای بسیاری از معامله‌گران هستند و نشان‌دهنده سطوحی‌اند که فشار خرید (حمایت) یا فروش (مقاومت) در گذشته به اندازه‌ای قوی بوده که باعث بازگشت یا توقف حرکت قیمت شده است.

• حمایت/مقاومت سنتی: با ترسیم خطوط افقی روی سقف‌های نوسانی قبلی (مقاومت) و کف‌های نوسانی (حمایت) شناسایی می‌شوند. هر چه قیمت دفعات بیشتری با این سطوح تعامل داشته و به آن‌ها احترام گذاشته باشد، معتبرتر تلقی می‌شوند.
• اهمیت روان‌شناختی: اغلب با اعداد رند (مثلاً ۱۰۰، ۱۰۰۰، ۱۰,۰۰۰ دلار برای دارایی‌های دیجیتال) هم‌پوشانی دارند که به عنوان لنگرهای ذهنی برای بسیاری از فعالان بازار عمل می‌کنند.
• سطوح تبدیلی (Flip Zones): وقتی یک سطح حمایتی قوی قاطعانه شکسته می‌شود، اغلب در بازگشت قیمت به عنوان مقاومت عمل می‌کند و بالعکس. این «نواحی تبدیلی» POIهای قدرتمندی هستند.

اوردربلاک‌ها (Order Blocks)

همان‌طور که گفته شد، اوردربلاک‌ها POIهای بسیار خاصی هستند که به فعالیت موسسات بزرگ گره خورده‌اند.

• اوردربلاک صعودی: آخرین کندل نزولی (قرمز) یا توالی کندل‌هایی که بلافاصله قبل از یک حرکت صعودی قوی و تکانه‌ای که ساختار بازار را می‌شکند، قرار دارند. انتظار می‌رود وقتی قیمت دوباره به این بلاک می‌رسد، فشار خرید تازه‌ای پیدا کند.
• اوردربلاک نزولی: آخرین کندل صعودی (سبز) یا توالی کندل‌هایی که بلافاصله قبل از یک حرکت نزولی قوی و تکانه‌ای که ساختار بازار را می‌شکند، قرار دارند. انتظار می‌رود با بازگشت قیمت به این بلاک، فشار فروش جدیدی ایجاد شود.
• دقت: OBها نسبت به نواحی گسترده‌تر عرضه و تقاضا، نقاط ورود دقیق‌تری را ارائه می‌دهند.

شکاف‌های ارزش منصفانه (FVGs) / عدم تعادل

این‌ها نابهینگی‌هایی در حرکت قیمت هستند که مانند آهنربا برای تست‌های بعدی قیمت عمل می‌کنند.

• شناسایی بصری: الگوی سه کندلی که در آن سقف کندل اول و کف کندل سوم با هم تلاقی ندارند و یک «شکاف» در میان باقی می‌گذارند.
• تمایل بازار: بازار اغلب به دنبال پر کردن این شکاف‌ها با بازگشت به ناحیه FVG است. معامله‌گران پیش‌بینی می‌کنند که پس از پر شدن شکاف، قیمت بسته به بافت کلی بازار و تلاقی عوامل، یا به مسیر اصلی خود ادامه می‌دهد و یا تغییر جهت می‌دهد.
• پر شدن جزئی در مقابل کامل: قیمت ممکن است قبل از نشان دادن واکنش، تنها بخشی از FVG را پر کند و یا کل شکاف را پوشش دهد. مانیتور کردن الگوهای کندلی در داخل ناحیه FVG بسیار مهم است.

نواحی نقدینگی و شکار نقدینگی (Liquidity Sweeps)

نقدینگی محرک حرکت بازار است و درک محل استقرار آن، کلید شناسایی POIهای هوشمندانه است.

• استخرهای نقدینگی (Liquidity Pools): تمرکز سفارش‌های حد ضرر (Stop-loss) یا سفارش‌های معلق معمولاً بالای سقف‌های نوسانی قبلی (نقدینگی سمت خرید) و زیر کف‌های نوسانی قبلی (نقدینگی سمت فروش) جمع می‌شوند.
• شکار نقدینگی (Liquidity Sweeps): اغلب، موسسات قیمت را به عمد کمی فراتر از این استخرهای نقدینگی آشکار هدایت می‌کنند تا حد ضررها را فعال کرده، سفارش‌ها را جمع‌آوری کنند و سپس جهت قیمت را برگردانند.
• POIهای پس از شکار: حرکت قوی اولیه‌ای که شکار نقدینگی را آغاز کرده، یا سطح دقیقی که بازگشت قیمت پس از شکار در آن رخ داده، اغلب به یک POI قدرتمند برای یک حرکت در خلاف جهت تبدیل می‌شود.

نواحی عرضه و تقاضا (Supply and Demand Zones)

این نواحی گسترده‌تر از اوردربلاک‌ها هستند اما از اصل مشابهی پیروی می‌کنند و نشان‌دهنده مناطقی‌اند که در گذشته عدم تعادل قابل‌توجهی بین خریداران و فروشندگان در آن‌ها وجود داشته است.

• تعریف: مناطقی روی نمودار که قیمت از آن‌ها با قدرت فاصله گرفته است، که نشان‌دهنده تسلط واضح عرضه (فروش) یا تقاضا (خرید) است.
• شناسایی: اغلب شامل چندین کندل هستند که قیمت قبل از یک حرکت تند و مستمر، مدت کوتاهی در آنجا تثبیت شده است.
• نواحی تازه در مقابل تست‌شده: یک ناحیه عرضه یا تقاضای «تازه» (ناحیه‌ای که قیمت از زمان تشکیل هنوز به آن بازنگشته است) به طور کلی قوی‌تر از یک ناحیه تست‌شده در نظر گرفته می‌شود، زیرا نشان می‌دهد سفارش‌های اجرا نشده بیشتری در آن باقی مانده است.

پروفایل حجمی (Volume Profile - POC/VAH/VAL)

برای معامله‌گرانی که از تحلیل حجم استفاده می‌کنند، پروفایل حجمی روشی قدرتمند برای شناسایی POIها بر اساس حجم معامله شده در سطوح قیمتی خاص ارائه می‌دهد.

• بالا و پایین محدوده ارزشی (VAH/VAL): محدوده قیمتی که درصد مشخصی (مثلاً ۷۰٪) از کل حجم معاملات در یک دوره خاص در آن انجام شده است. این سطوح به عنوان حمایت/مقاومت مهم عمل می‌کنند.
• نقطه کنترل (POC): تک‌سطح قیمتی در پروفایل حجمی که بیشترین حجم معاملات در آن رخ داده است. POC اغلب به عنوان یک POI مغناطیسی عمل کرده و قیمت را به عنوان یک ناحیه ارزش منصفانه به سمت خود جذب می‌کند.
• اهمیت: نواحی با حجم بالا (POC) نشان‌دهنده توافق بر سر قیمت هستند، در حالی که نواحی با حجم کم (شکاف‌های محدوده ارزش) می‌توانند مناطقی باشند که قیمت مانند FVGها با سرعت از آن‌ها عبور می‌کند.

چرخه عمر یک POI: از شناسایی تا واکنش

استفاده موثر از POIها مستلزم یک رویکرد سیستماتیک است که از کشف اولیه تا مدیریت فعال معامله را شامل می‌شود.

مرحله ۱: شناسایی POIهای بالقوه

اولین قدم بررسی نمودارهاست که معمولاً با تایم‌فریم‌های بالاتر (مانند ۴ ساعته، روزانه، هفتگی) برای یافتن مهم‌ترین POIها شروع می‌شود.

• تحلیل مولتی تایم‌فریم: POIهای قوی‌تر تقریباً همیشه در تایم‌فریم‌های بالاتر یافت می‌شوند، زیرا نشان‌دهنده حرکات بزرگتر بازار و علاقه بلندمدت موسسات هستند. POIهای تایم‌فریم پایین اغلب فرعی بوده و به راحتی بی‌اعتبار می‌شوند.
• جستجو برای تلاقی: مناطقی را در اولویت قرار دهید که چندین ویژگی POI در آن‌ها تلاقی دارند (مثلاً یک اوردربلاک که درون یک FVG و در یک سطح تبدیلی حمایت/مقاومت قرار دارد).
• حرکات تکانه‌ای: POIها معمولاً در منشأ حرکات قیمتی قوی و تکانه‌ای یافت می‌شوند، نه در داخل محدوده‌های نوسانی و خسته‌کننده.

مرحله ۲: بهینه‌سازی و تایید POIها

پس از شناسایی POIهای بالقوه، مرحله بعدی محدود کردن ناحیه دقیق ورود و انتظار برای تایید است.

• ابزارهای فیبوناچی: سطوح اصلاحی فیبوناچی (مانند ۰.۶۱۸، ۰.۷۰۵، ۰.۷۸۶) اغلب با POIهای قوی همسو می‌شوند. سطوح گسترشی نیز می‌توانند به پیش‌بینی اهداف احتمالی پس از واکنش کمک کنند.
• تایید در تایم‌فریم پایین: وقتی قیمت به POI تایم‌فریم بالا نزدیک می‌شود، به تایم‌فریم‌های پایین‌تر (مثل ۱ ساعته یا ۱۵ دقیقه) بروید تا به دنبال این موارد باشید:
  • تغییر در ساختار بازار: یک شکست واضح در ساختار تایم‌فریم پایین که بازگشت احتمالی از POI را تایید می‌کند.
  • شکار نقدینگی: قیمت به طور تهاجمی نقدینگی محلی را جمع کرده و سپس سریعاً تغییر جهت می‌دهد.
  • کندل‌های تایید: سایه‌های بلند (Wicks) نشان‌دهنده رد قیمت، الگوهای پوشای (Engulfing) یا سایر آرایش‌های کندلی بازگشتی در محل POI.

مرحله ۳: پیش‌بینی واکنش بازار

با یک POI بهینه‌شده و تاییدیه‌های احتمالی، معامله‌گران یکی از چندین واکنش زیر را پیش‌بینی می‌کنند:

• بازگشت (Reversal): رایج‌ترین انتظار برای یک POI قوی. قیمت به ناحیه برخورد کرده و جهت خود را به طور قابل‌توجهی تغییر می‌دهد.
• ادامه روند (تست مجدد): گاهی اوقات، یک POI به عنوان تست مجدد سطح شکست قبلی عمل می‌کند تا قیمت روند اصلی خود را ادامه دهد.
• شکست و تست مجدد: اگر یک POI نتواند قیمت را نگه دارد، ممکن است با قدرت شکسته شود و سپس قیمت از سمت دیگر آن را تست کند و آن را به یک سطح حمایت/مقاومت جدید تبدیل کند.

مرحله ۴: مدیریت معاملات در اطراف POIها

مدیریت صحیح معامله هنگام کار با POIها بسیار حیاتی است.

• استراتژی‌های ورود:
  • سفارش‌های لیمیت (Limit Orders): قرار دادن سفارش مستقیم در ناحیه POI با انتظار برخورد دقیق و واکنش. این روش ریسک ورود زودهنگام را دارد اما قیمت‌های ورود بهتری ارائه می‌دهد.
  • ورود با تایید (Confirmation Entries): انتظار برای یک تایید واضح در تایم‌فریم پایین قبل از ورود. این کار بخشی از سود بالقوه را فدای اطمینان بیشتر می‌کند.
• تعیین حد ضرر: حد ضررها باید همیشه به صورت منطقی و استراتژیک درست فراتر از نقطه بی‌اعتباری POI قرار گیرند (مثلاً زیر یک اوردربلاک صعودی). این کار در صورت شکست خوردن تحلیل از سرمایه شما محافظت می‌کند.
• اهداف حد سود: اهداف معمولاً در سطح ساختاری مهم بعدی، مانند سقف/کف نوسانی قبلی یا یک POI دیگر در تایم‌فریم بالاتر تنظیم می‌شوند.

اهمیت بافت بازار (Context) و مدیریت ریسک

اگرچه POIها موقعیت‌هایی با احتمال بالا ارائه می‌دهند، اما خطاناپذیر نیستند. دو عنصر حیاتی زیربنای استفاده موفق از آن‌هاست:

بافت بازار (Market Context)

اثربخشی یک POI به شدت تحت تأثیر محیط گسترده‌تر بازار است.

• روند کلی بازار: معامله در خلاف جهت روند تایم‌فریم بالا با استفاده از POI تایم‌فریم پایین ذاتاً پرریسک‌تر است. POIهایی که با روند غالب همسو هستند (مثلاً OB صعودی در روند صعودی) معتبرترند.
• رویدادهای خبری و فاندامنتال: اخبار مهم اقتصاد کلان یا اطلاعیه‌های خاص حوزه کریپتو می‌توانند ساختارهای فنی را نادیده بگیرند.
• تسلط تایم‌فریم بالاتر: همیشه به یاد داشته باشید که ساختار و POIهای تایم‌فریم بالاتر عموماً بر تایم‌فریم‌های پایین‌تر ارجحیت دارند. یک POI نزولی قوی در تایم روزانه می‌تواند به سادگی یک POI صعودی در تایم ۱۵ دقیقه را از بین ببرد.

مدیریت ریسک

هیچ استراتژی معاملاتی، از جمله ترید با POI، ۱۰۰٪ دقیق نیست. مدیریت ریسک قوی برای بقا در بازار ضروری است.

• احتمالات، نه قطعیت‌ها: POIها نشان‌دهنده نواحی با احتمال بالای واکنش هستند، نه قطعیت. بپذیرید که هر POI ممکن است شکست بخورد.
• تعیین حجم موقعیت: همیشه حجم معاملات خود را به درستی تنظیم کنید و تنها درصد کمی از کل سرمایه خود را در هر معامله (مثلاً ۱ تا ۲ درصد) ریسک کنید.
• تعیین نقاط بی‌اعتباری: هر معامله‌ای که بر اساس یک POI وارد می‌شوید باید دارای یک نقطه بی‌اعتباری (حد ضرر) مشخص باشد.
• پرهیز از اهرم (Leverage) بیش از حد: به ویژه در بازار پرنوسان کریپتو، اهرم بیش از حد می‌تواند در صورت شکست یک POI، ضررها را به سرعت افزایش دهد.

کاربرد عملی و یادگیری

تسلط بر استفاده از POIها نیازمند تمرین و انضباط است.

• بک‌تست و فورواردتست: داده‌های تاریخی نمودار را به دقت بررسی کنید (Backtesting) تا ببینید POIها در گذشته چگونه عمل کرده‌اند. سپس در یک حساب دمو یا با مبالغ کم در بازار زنده تمرین کنید (Forward testing).
• یادداشت‌برداری (Journaling): یک دفترچه معاملاتی دقیق داشته باشید و هر معامله مبتنی بر POI را ثبت کنید. دلیل ورود، بافت بازار و نتیجه را تحلیل کنید.
• شروع با تایم‌فریم‌های بالاتر: مبتدیان باید ابتدا روی شناسایی و معامله در POIهای تایم‌فریم بالاتر (روزانه، ۴ ساعته) تمرکز کنند. این کار سیگنال‌های واضح‌تری ارائه داده و استرس را کاهش می‌دهد.
• تجسم جریان سفارشات: سعی کنید روان‌شناسی موسسات را در پشت هر POI تصور کنید. چرا بازیگران بزرگ به آن منطقه خاص علاقه دارند؟ چه سفارش‌هایی در آنجا نهفته است؟

با به کارگیری سیستماتیک این اصول، معامله‌گران می‌توانند از قدرت «نقاط مورد نظر» برای اتخاذ تصمیمات آگاهانه‌تر، شناسایی موقعیت‌های معاملاتی با احتمال بالا و پیمایش در بازارهای پیچیده ارزهای دیجیتال با دقت بیشتر استفاده کنند.