آیا بازارهای پیش‌بینی به معاملات داخلی ژئوپولیتیکی کمک می‌کنند؟

تقاطع نگران‌کننده بازارهای پیش‌بینی و ژئوپلیتیک

ظهور بازارهای پیش‌بینی غیرمتمرکز، مرز جدید، جذاب و در عین حال نگران‌کننده‌ای را در گمانه‌زنی‌های مالی و تجمیع اطلاعات معرفی کرده است. این پلتفرم‌ها که برای اجازه دادن به کاربران جهت شرط‌بندی روی نتیجه رویدادهای آینده طراحی شده‌اند، ادعا می‌کنند که از «خرد جمعی» برای پیش‌بینی همه چیز، از نتایج انتخابات گرفته تا پیشرفت‌های علمی، بهره می‌برند. با این حال، جنجال‌های اخیر پیرامون پلتفرم‌هایی مانند پلی‌مارکت (Polymarket)، به‌ویژه در رابطه با رویدادهای ژئوپلیتیک مربوط به ایران، بحث شدیدی را برانگیخته است: آیا بازارهای پیش‌بینی ناخواسته در حال تسهیل شکل جدیدی از «معاملات مبتنی بر اطلاعات نهانی ژئوپلیتیک» هستند؟ اتهامات مربوط به سودجویی افراد از پیش‌بینی‌های غیرعادی دقیق درباره اقدامات نظامی ایالات متحده و تغییرات رهبری در ایران، بررسی عمیق مکانیسم‌ها، اخلاق و پیچیدگی‌های رگولاتوری این پدیده نوظهور را ایجاب می‌کند.

کالبدشکافی اتهام «معاملات مبتنی بر اطلاعات نهانی ژئوپلیتیک»

برای درک نگرانی اصلی، ابتدا باید مفهوم «معاملات با اطلاعات نهانی» (Insider Trading) را در بافت مالی سنتی تعریف کرد و سپس بررسی کرد که چگونه این تعریف در دنیای مبهم روابط بین‌الملل، دچار چالش یا تغییر می‌شود.

• معاملات نهانی سنتی: در بازارهای مالی تحت نظارت، معاملات نهانی به عمل غیرقانونی معامله در بورس به نفع خود از طریق دسترسی به اطلاعات محرمانه درباره عملکرد مالی یا برنامه‌های آتی یک شرکت، پیش از عمومی شدن آن‌ها اشاره دارد. عناصر کلیدی معمولاً شامل موارد زیر است:

  • اطلاعات بااهمیت (Material Information): اطلاعات باید آنقدر مهم باشد که پس از انتشار، بر قیمت سهام شرکت تأثیر بگذارد.
  • اطلاعات غیرعمومی: اطلاعاتی که به طور گسترده در اختیار عموم مردم قرار نگرفته است.
  • نقض وظیفه امانتداری: شخص مطلع (مانند مدیر اجرایی، وکیل یا حسابدار) نسبت به شرکت یا سهامداران آن وظیفه دارد که اطلاعات را محرمانه نگه دارد.

• معمای ژئوپلیتیک: اعمال این اصول بر رویدادهای ژئوپلیتیک ذاتاً پیچیده‌تر است.

  1. تعریف «اطلاعات غیرعمومی بااهمیت»: چه چیزی اطلاعات غیرعمومی درباره یک حمله نظامی قریب‌الوقوع یا برکناری یک رهبر محسوب می‌شود؟ آیا این یک گزارش اطلاعاتی طبقه‌بندی شده است، یا یک تلگراف دیپلماتیک افشا شده، و یا صرفاً تفسیر بسیار آگاهانه از سیگنال‌های عمومی توسط کارشناسی با دسترسی‌های خاص؟ مرزها در اینجا بسیار مبهم‌تر از گزارش درآمدهای فصلی یک شرکت است.
  2. شناسایی «افراد مطلع» (Insiders): در بافت روابط بین‌الملل، چه کسی «شخص مطلع» محسوب می‌شود؟ یک مقام دولتی، یک مامور اطلاعاتی، خبرنگاری با منابع عمیق، یا یکی از نزدیکان یک رهبر سیاسی؟ برخلاف سلسله‌مراتب شرکتی، زنجیره فرماندهی و جریان اطلاعات در ژئوپلیتیک کمتر تعریف شده است و اغلب شامل بازیگران متعددی در کشورهای مختلف می‌شود.
  3. نقض وظیفه: در حالی که مقامات دولتی نسبت به کشور خود وظایفی دارند، سود بردن از اطلاعات حساس همیشه به معنای «نقض وظیفه» مالی مستقیم، مشابه آنچه یک مدیر شرکتی انجام می‌دهد، نیست. این موضوع بیشتر درباره بهره‌برداری از دسترسی‌های ممتاز برای نفع شخصی است که حتی اگر به معنای دقیق شرکتی «معامله نهانی» نباشد، پیامدهای اخلاقی و امنیت ملی شدیدی دارد.

بنابراین، نگرانی این است که افراد دارای دسترسی ممتاز به اطلاعات حساس و غیرعمومی در مورد تحولات ژئوپلیتیک، بتوانند از این دانش برای انجام شرط‌بندی‌های بسیار دقیق و در نتیجه سودآور در بازارهای پیش‌بینی استفاده کنند. این می‌تواند از افشای واقعی و غیرقانونی اطلاعات جاسوسی تا تحلیل‌های پیچیده کسی که نزدیکی خاصی به تصمیم‌گیرندگان دارد را شامل شود و مرز بین گمانه‌زنی آگاهانه و دانش نهانیِ قابل اجرا را از بین ببرد.

مکانیسم بازارهای پیش‌بینی: یک راهنمای مقدماتی

بازارهای پیش‌بینی پلتفرم‌هایی هستند که در آن‌ها کاربران «سهام» مربوط به نتیجه رویدادهای آینده را خرید و فروش می‌کنند. هر سهم نشان‌دهنده یک نتیجه خاص است و قیمت آن نشان‌دهنده احتمال تجمیع‌شده آن نتیجه از نظر جمع است.

• مفهوم اصلی: تجمیع اطلاعات: فرض اساسی این است که با تجمیع نظرات و اطلاعات متنوع، بازارهای پیش‌بینی می‌توانند به ابزارهای پیش‌بینی بسیار دقیقی تبدیل شوند. هر معامله به عنوان یک تکه از اطلاعات عمل کرده و بر قیمت بازار و در نتیجه بر احتمال درک‌شده تأثیر می‌گذارد.

• نحوه عملکرد:

  1. تعریف رویداد: بازاری برای یک رویداد خاص و بدون ابهام ایجاد می‌شود (مثلاً: «آیا کشور X تا تاریخ Z به کشور Y حمله خواهد کرد؟»).
  2. سهام نتایج: برای هر نتیجه ممکن (مثلاً «بله» یا «خیر»)، سهامی صادر می‌شود.
  3. معامله: کاربران اگر معتقد باشند رویداد رخ می‌دهد، سهام «بله» و اگر معتقد باشند رخ نمی‌دهد، سهام «خیر» می‌خرند. قیمت این سهام بر اساس عرضه و تقاضا نوسان می‌کند و معمولاً بین ۰.۰۱ تا ۰.۹۹ دلار است. سهمی که ۰.۷۰ دلار قیمت‌گذاری شده، به این معنی است که بازار معتقد است ۷۰ درصد احتمال وقوع آن نتیجه وجود دارد.
  4. تسویه: پس از وقوع رویداد (یا گذشتن مهلت مقرر)، بازار تسویه می‌شود. سهام مربوط به نتیجه درست هر کدام ۱.۰۰ دلار پرداخت می‌کنند، در حالی که سهام نتایج نادرست بی‌ارزش می‌شوند.
  5. سود/ضرر: کاربرانی که سهام برنده را با قیمتی کمتر از ۱.۰۰ دلار خریده‌اند سود می‌کنند؛ کسانی که سهام بازنده خریده‌اند یا سهام برنده را با قیمت بالایی خریده‌اند، متضرر می‌شوند.

• تمرکززدایی و ادغام با کریپتو: پلتفرم‌هایی مانند پلی‌مارکت اغلب بر بستر فناوری بلاک‌چین فعالیت می‌کنند که تمایزات متعددی را ایجاد می‌کند:

  • مقاومت در برابر سانسور: بازارهای غیرمتمرکز به گونه‌ای طراحی شده‌اند که در برابر نقاط شکست واحد یا سانسور مقاوم باشند و تعطیل کردن آن‌ها را برای مقامات خارجی دشوارتر کنند.
  • شفافیت: تمام معاملات و داده‌های بازار در یک دفتر کل عمومی ثبت می‌شوند که درجه بالایی از شفافیت را در مورد فعالیت‌های بازار ارائه می‌دهد.
  • دسترسی‌پذیری: اغلب این پلتفرم‌ها اجازه مشارکت با ارزهای دیجیتال را می‌دهند و گاهی اوقات موانع احراز هویت (KYC) و ضد پول‌شویی (AML) کمتری نسبت به مؤسسات مالی سنتی دارند که تئوریکاً دسترسی جهانی را گسترش می‌دهد.
  • تسویه خودکار: بسیاری از آن‌ها با هدف تسویه خودکار بر اساس منابع داده خارجی قابل تایید (اوراکل‌ها) فعالیت می‌کنند تا عدالت را تضمین کرده و دخالت انسانی را کاهش دهند.

جذابیت بازارهای پیش‌بینی در پتانسیل آن‌ها برای تبدیل اطلاعات پیچیده به یک احتمال واحد و لحظه‌ای نهفته است. برای رویدادهای حساس ژئوپلیتیک، این تجمیع سریع اطلاعات می‌تواند فوق‌العاده قدرتمند باشد، اما در عین حال درهایی را به روی انواع نگرانی‌هایی که اکنون مطرح شده است، می‌گشاید.

مطالعه موردی پلی‌مارکت: رویدادهای ایران

اتهامات خاص مطرح شده علیه پلی‌مارکت بر چندین بازار مرتبط با ایران، به‌ویژه در دوره‌های تشدید تنش‌های ژئوپلیتیک متمرکز است. این گزارش‌ها مواردی را برجسته می‌کنند که کاربران در آن‌ها با پیش‌بینی دقیق موارد زیر، سودهای قابل توجهی کسب کرده‌اند:

1. زمان‌بندی اقدامات نظامی ایالات متحده: شرط‌بندی‌های انجام شده بر روی احتمال و زمان‌بندی دقیق حملات نظامی یا اقدامات تلافی‌جوانه ایالات متحده علیه اهداف ایرانی.
2. برکناری رهبران ایران: بازارهایی که روی برکناری یا جایگزینی شخصیت‌های کلیدی سیاسی یا نظامی ایران گمانه‌زنی می‌کردند.

هسته اصلی بحث تنها این نیست که این پیش‌بینی‌ها انجام شده‌اند، بلکه این است که برخی افراد یا گروه‌ها دقت خارق‌العاده‌ای از خود نشان داده‌اند که منجر به سودهای مالی کلانی شده است. این دقت، به‌ویژه در مورد رویدادهایی که بسیار نامشخص بودند یا توسط مقامات دولتی به طور علنی تکذیب شده بودند، سوءظن به وجود دانش نهانی را تقویت می‌کند.

چالش‌های کلیدی در اثبات «معاملات نهانی» در این بافت:

• تمایز بین مهارت و اطلاعات نهانی: اثبات قطعی اینکه یک شرط‌بندی سودآور از اطلاعات نهانی غیرقانونی حاصل شده است یا از مهارت تحلیلی برتر، تخصص عمیق در موضوع و یا صرفاً یک حدس آگاهانه، بسیار دشوار است. تحلیلگران ژئوپلیتیک، متخصصان اطلاعاتی و حتی خبرنگاران دارای منابع قوی، اغلب به اطلاعات بسیار ظریف دسترسی دارند و می‌توانند سیگنال‌های عمومی و خصوصی را در قالب پیش‌بینی‌های دقیق ترکیب کنند.
• ناشناس بودن پلتفرم‌های غیرمتمرکز: اگرچه تراکنش‌های بلاک‌چین شفاف هستند، اما هویت کیف‌پول‌هایی که این تراکنش‌ها را انجام می‌دهند اغلب مستعار (Pseudonymous) است. این امر کار رگولاتورها یا بازرسان را برای پیوند دادن معاملات سودآور خاص به افراد شناسایی‌شده، چه رسد به دسترسی احتمالی آن‌ها به اطلاعات غیرعمومی، چالش‌برانگیز می‌کند.
• ماهیت اطلاعات «لو رفته»: برخلاف افشای درآمدهای یک شرکت، «اطلاعات نهانی» ژئوپلیتیک ممکن است همیشه یک سند شفاف نباشد. این اطلاعات می‌تواند یک گفتگوی پنهانی، یک شایعه تایید نشده از یک رابط دیپلماتیک یا مشاهده‌ای باشد که توسط کسی در یک موقعیت ممتاز انجام شده است؛ که ردیابی و تایید همه این‌ها به عنوان «اطلاعات غیرعمومی بااهمیت» سخت‌تر است.

بنابراین، وضعیت پلی‌مارکت به عنوان نمونه‌ای بارز از معماهای اخلاقی و عملی عمل می‌کند که هنگام تلاقی امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) با سیاست‌های حساس بین‌المللی پدید می‌آیند. این موضوع ما را با این پرسش مواجه می‌کند که آیا «خرد جمعی» می‌تواند توسط «دانش عده‌ای محدود» آلوده شود یا خیر.

پیامدهای اخلاقی و اجتماعی

پتانسیل معاملات نهانی ژئوپلیتیک در بازارهای پیش‌بینی، پرسش‌های اخلاقی و اجتماعی عمیقی را ایجاد می‌کند که فراتر از مباحث قانونی صرف است.

• مخاطره اخلاقی و ساختارهای انگیزشی:

  • ایجاد انگیزه برای آسیب رساندن؟ آیا وجود بازارهای سودآور روی نتایج حساس ژئوپلیتیک می‌تواند ناخواسته یک مخاطره اخلاقی (Moral Hazard) ایجاد کند و به طور بالقوه افرادی را که به اطلاعات دسترسی دارند، ترغیب کند تا برای نفع شخصی، اطلاعات را لو داده یا بر روندها تأثیر بگذارند؟ اگرچه این یک احتمال افراطی است، اما نمی‌توان کاملاً نادیده گرفت که انگیزه‌های مالی ممکن است به تشدید تنش‌ها یا حتی سازماندهی رویدادها کمک کنند.
  • بهره‌برداری از تراژدی: شرط‌بندی روی درگیری‌ها، بی‌ثباتی سیاسی یا رنج انسان‌ها، بدون در نظر گرفتن قانونی بودن، می‌تواند از نظر اخلاقی قبیح تلقی شود. این کار رویدادهایی را که هزینه‌های انسانی عظیمی دارند، کالایی می‌کند و پرسش‌هایی را در مورد مرزهای مناسب گمانه‌زنی‌های مالی برمی‌انگیزد.

• نگرانی‌های مربوط به دستکاری:

  • نوسانات بازار: اگر مبالغ به اندازه کافی بزرگ در میان باشد، آیا بازیگران متمول می‌توانند برای ایجاد یک روایت نادرست یا تأثیر بر افکار عمومی، شانس‌های بازار را دستکاری کنند؟ اگرچه بعید است این کار مستقیماً رویدادهای واقعی را تغییر دهد، اما دستکاری این بازارها می‌تواند بر جریان‌های اطلاعاتی تأثیر بگذارد.
  • کمپین‌های ضد اطلاعات (Disinformation): بازارهای پیش‌بینی می‌توانند برای انتشار یا تایید اطلاعات نادرست با ایجاد یک «اجماع» مصنوعی پیرامون یک نتیجه خاص استفاده شوند، به‌ویژه اگر منبع سرمایه شرط‌بندی غیرقابل ردگیری باشد.

• استدلال «کارایی اطلاعات» در مقابل «استخرهای تاریک»:

  • خرد جمعی: طرفداران استدلال می‌کنند که بازارهای پیش‌بینی باعث کارآمدتر شدن اطلاعات می‌شوند و دانش پراکنده را به احتمالات شفاف تبدیل می‌کنند که حتی می‌تواند برای سیاست‌گذاران مفید باشد. اگر بازاری احتمال بالایی برای یک درگیری نشان دهد، می‌تواند به عنوان یک سیگنال هشدار اولیه عمل کند.
  • استخرهای تاریک اطلاعات: منتقدان معتقدند وقتی این بازارها توسط افراد مطلع استفاده می‌شوند، اساساً به «استخرهای تاریک» (Dark Pools) تبدیل می‌شوند که در آن اطلاعات ممتاز برای کسب سود معامله می‌شوند، که احتمالاً به قیمت امنیت ملی یا منافع عمومی تمام می‌شود، بدون اینکه شفافیت یا نظارت بازارهای تحت نظارت را داشته باشند.

• تأثیر بر اعتماد عمومی و شهرت کریپتو:

  • ارتباط پلتفرم‌های رمزارزی با فعالیت‌هایی که به معاملات نهانی ژئوپلیتیک نزدیک است، می‌تواند به شدت به شهرت اکوسیستم گسترده‌تر امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) آسیب برساند. این امر به روایت‌هایی دامن می‌زند که کریپتو را پناهگاهی برای فعالیت‌های غیرقانونی می‌دانند و مانع از پذیرش عمومی شده و نظارت‌های رگولاتوری سخت‌گیرانه‌تری را موجب می‌شود.
  • این موضوع این تصور را تقویت می‌کند که از این فناوری بیشتر برای قمار و گمانه‌زنی استفاده می‌شود تا مزایای اعلام شده آن یعنی نوآوری مالی و توانمندسازی.

این معماهای اخلاقی بر نیاز به ایجاد تعادلی دقیق بین بهره‌گیری از قدرت اطلاعاتی بازارهای پیش‌بینی و کاهش پتانسیل آن‌ها برای آسیب و سوءاستفاده تأکید می‌کنند.

چشم‌انداز رگولاتوری و چالش‌ها

محیط رگولاتوری برای بازارهای پیش‌بینی، به‌ویژه انواع غیرمتمرکز آن، در حال حاضر یک مرز پیچیده و تا حد زیادی نادیده گرفته شده است که چالش‌های قابل توجهی را برای نظارت و اجرا ایجاد می‌کند.

• فقدان چارچوب قانونی شفاف: اکثر مقررات مالی موجود برای بازارهای سنتی اوراق بهادار یا کالا طراحی شده‌اند که دارای صادرکنندگان، واسطه‌ها و حوزه‌های قضایی جغرافیایی مشخصی هستند. بازارهای پیش‌بینی غیرمتمرکز اغلب در این دسته‌بندی‌ها جای نمی‌گیرند.
• موانع حوزه‌ قضایی:
  • دسترسی جهانی: کاربران از هر کجای دنیا می‌توانند در این بازارها شرکت کنند و این امر اعمال قوانین یک کشور واحد را دشوار می‌کند.
  • ماهیت غیرمتمرکز: بدون وجود یک شرکت یا سرور مرکزی، چه کسی مسئول اجرای قوانین است؟ ایجادکنندگان قراردادهای هوشمند؟ تامین‌کنندگان نقدینگی؟ یا خود کاربران؟
• طبقه‌بندی CFTC (ایالات متحده): در ایالات متحده، کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) تاریخی این موضع را داشته است که قراردادهای بازار پیش‌بینی، به‌ویژه آن‌هایی که مربوط به رویدادهای سیاسی هستند، اغلب شبیه به «سواپ‌ها» یا «قراردادهای آتی» بوده و بنابراین تحت حوزه اختیارات آن‌ها قرار می‌گیرند.
  • این امر منجر به اقداماتی علیه پلتفرم‌هایی مانند PredictIt شده است که تحت یک نامه «عدم اقدام» آکادمیک فعالیت می‌کند و اندازه بازار و نوع رویدادهای آن محدود است.
  • برای پلتفرم‌های کاملاً غیرمتمرکز، توانایی CFTC برای اعمال قدرت به دلیل نبود یک نهاد مرکزی برای ابلاغ اقدامات اجرایی، بسیار دشوارتر است.
• قوانین قمار در مقابل ابزارهای مالی: بحثی مداوم وجود دارد که آیا بازارهای پیش‌بینی باید به عنوان ابزارهای مالی تنظیم شوند یا به عنوان شکلی از قمار. اگر قمار تلقی شوند، تحت رژیم‌های رگولاتوری متفاوتی قرار می‌گیرند که اغلب در سطح ایالتی (در آمریکا) یا ملی با قوانین متفاوت هستند.
• پیامدهای KYC/AML: برای مبارزه با فعالیت‌های غیرقانونی مانند معاملات نهانی و پول‌شویی، مؤسسات مالی سنتی مشمول مقررات احراز هویت (KYC) و ضد پول‌شویی (AML) هستند. بسیاری از بازارهای پیش‌بینی غیرمتمرکز عمداً این موارد را برای ترویج حریم خصوصی و دسترسی‌پذیری دور می‌زنند که یک خلأ قانونی ایجاد می‌کند.
• دشواری‌های اجرا: حتی اگر یک رگولاتور بخواهد فردی را به دلیل معاملات نهانی ژئوپلیتیک در یک پلتفرم غیرمتمرکز تحت پیگرد قرار دهد:
  • هویت: شناسایی فرد پشت یک کیف‌پول مستعار کریپتو یک مانع بزرگ است.
  • شواهد: اثبات اینکه آن‌ها دارای اطلاعات غیرعمومی بااهمیت بوده و بر اساس آن در یک بافت ژئوپلیتیک عمل کرده‌اند، بسیار دشوار است.
  • همکاری فرامرزی: تحقیقات احتمالاً نیازمند همکاری‌های بین‌المللی است که پیچیده و زمان‌بر است.

خلأ رگولاتوری فعلی باعث می‌شود بازارهای پیش‌بینی غیرمتمرکز در یک منطقه خاکستری فعالیت کنند؛ امری که آن‌ها را برای کسانی که به دنبال اجتناب از نظارت‌های سنتی هستند جذاب می‌کند، اما در عین حال زنگ خطر را برای نهادهای ناظر و سیاست‌گذاران به صدا در می‌آورد.

آینده بازارهای پیش‌بینی: نوآوری در مقابل رگولاتوری

بحث‌های جاری پیرامون بازارهای پیش‌بینی، تنش بنیادی بین نوآوری تکنولوژیک و نیاز به حفاظت‌های اجتماعی را برجسته می‌کند. این پلتفرم‌ها پتانسیل واقعی به عنوان ابزارهای قدرتمند پیش‌بینی دارند، اما پتانسیل کنترل‌نشده آن‌ها برای سوءاستفاده را نمی‌توان نادیده گرفت.

• کاربردها و مزایای مشروع:

  • پیش‌بینی علمی: پیش‌بینی نرخ موفقیت آزمایش‌های بالینی، اکتشافات علمی یا پیشرفت‌های تکنولوژیک.
  • شاخص‌های اقتصادی: پیش‌بینی نرخ تورم، رشد GDP یا قیمت کالاها.
  • پیش‌بینی شرکتی: پیش‌بینی استقبال بازار از محصولات جدید یا عملکرد شرکت (اگرچه معاملات نهانی تحت نظارت همچنان یک نگرانی خواهد بود).
  • پاسخ به وضعیت‌های اضطراری: سنجش احتمال و تأثیر بلایای طبیعی یا بحران‌های بهداشت عمومی.
  • ارزیابی سیاست‌ها: تخمین اثرات واقعی قوانین یا سیاست‌های پیشنهادی. «خرد جمعی» می‌تواند برای خیر جمعی به خدمت گرفته شود و بینش‌های ارزشمندی را سریع‌تر و اغلب دقیق‌تر از نظرسنجی‌های سنتی یا پنل‌های کارشناسی ارائه دهد.

• معما: بهره‌گیری از قدرت، جلوگیری از سوءاستفاده: چالش مرکزی این است که چگونه اجازه دهیم بازارهای پیش‌بینی برای مزایای اطلاعاتی مشروع خود شکوفا شوند و همزمان از بهره‌برداری آن‌ها برای فعالیت‌های غیرقانونی مانند معاملات نهانی ژئوپلیتیک یا دستکاری بازار جلوگیری کنیم.

• مسیرهای احتمالی پیش رو:

  1. رگولاتوری و مجوزدهی سخت‌گیرانه: رگولاتورها می‌توانند به دنبال تحمیل الزامات سخت‌گیرانه مجوز، احراز هویت اجباری (KYC/AML) و محدودیت‌های رویداد (مثلاً ممنوعیت بازارها روی رویدادهای حساس ژئوپلیتیک) برای پلتفرم‌هایی باشند که می‌خواهند به طور قانونی فعالیت کنند. این امر احتمالاً پلتفرم‌های واقعاً غیرمتمرکز را بیشتر به زیرزمین یا به حوزه‌های قضایی غیرمطیع سوق می‌دهد.
  2. خودتنظیمی و حاکمیت اجتماعی: جوامع بازارهای پیش‌بینی خودشان ممکن است هنجارهای داخلی، سیستم‌های شهرت یا ساختارهای حاکمیتی ایجاد کنند تا بازیگران مخرب را جریمه کرده و بازارهای آسیب‌رسان را محدود کنند. با این حال، اثربخشی این روش بدون ضمانت اجرایی خارجی جای سوال دارد.
  3. راهکارهای تکنولوژیک: پیشرفت‌ها در «اثبات‌های با دانش صفر» (Zero-Knowledge Proofs) می‌تواند حریم خصوصی بهبود یافته‌ای را برای کاربران فراهم کند و در عین حال اجازه انطباق قابل تایید با قوانین خاص را بدهد (مثلاً اثبات سن یا حوزه قضایی بدون فاش کردن هویت کامل). با این حال، ردیابی کامل جریان اطلاعات غیرقانونی همچنان یک مانع بزرگ است.
  4. بازارهای «لیست سفید»: مدلی ممکن است پدید آید که در آن تنها انواع خاص و از پیش تایید شده‌ای از رویدادها اجازه معامله داشته باشند، که احتمالاً توسط اپراتورهای دارای مجوز مدیریت می‌شوند. این کار گستره و ماهیت غیرمتمرکزی را که باعث جذابیت بسیاری از بازارهای پیش‌بینی شده است، به شدت محدود می‌کند.
  5. نبردهای قانونی مداوم: بسیار محتمل است که نهادهای رگولاتوری به پیگیری اقدامات اجرایی علیه اپراتورهای بازارهای پیش‌بینی غیرمتمرکز ادامه دهند، حتی اگر چالش‌برانگیز باشد، و از قوانین موجود در صورت امکان استفاده کرده و احتمالاً برای قانون‌گذاری‌های جدید فشار بیاورند.

مورد پلی‌مارکت و شرط‌بندی‌های مرتبط با ایران به عنوان یادآوری آشکاری عمل می‌کند که مرزهای دیجیتالِ امور مالی دائماً چارچوب‌های قانونی و اخلاقی موجود را به چالش می‌کشند. نحوه انتخاب جوامع برای پیمودن مسیر در آب‌های قدرتمند اما پرخطرِ بازارهای پیش‌بینی غیرمتمرکز، پیامدهای قابل توجهی نه تنها برای آینده کریپتو، بلکه برای ماهیت اطلاعات و تأثیر آن بر رویدادهای جهانی خواهد داشت. این بحث هنوز به پایان نرسیده است و نتیجه آن شکل خواهد داد که ما چگونه به طور جمعی جهان اطراف خود را پیش‌بینی می‌کنیم، به آن واکنش نشان می‌دهیم و حتی به طور بالقوه بر آن تأثیر می‌گذاریم.