رمزارز: آیا کاربران باید روند تولید را ببینند؟

جذابیت انتزاع در دنیایی شفاف

ضرب‌المثل قدیمی «هیچ‌کس نمی‌خواهد بداند سوسیس چطور ساخته می‌شود»، به‌خوبی بیانگر یک ترجیح فراگیر انسانی است: تمایل به لذت بردن از محصول نهایی بدون درگیر شدن با فرآیند ساخت اغلب پیچیده، آشفته یا حتی ناخوشایند آن. در چشم‌اندازِ به سرعت در حال تحول ارزهای دیجیتال و فناوری بلاک‌چین، این حس عمیقاً طنین‌انداز شده است. در حالی که اخلاق بنیادی بلاک‌چین ریشه در شفافیت بی‌نظیر دارد (به‌طوری که هر تراکنش و کد زیربنایی به‌صورت عمومی قابل تایید باشد)، اکثریت قریب به اتفاق کاربران تمایل شدیدی به «انتزاع» (Abstraction) نشان می‌دهند. آن‌ها به دنبال کاربرد، امنیت و نوآوری‌های کریپتو هستند، بدون اینکه نیازی به غوطه‌ور شدن در جزئیات پیچیده هِش‌های رمزنگاری، مکانیزم‌های اجماع یا بایت‌کد قراردادهای هوشمند داشته باشند.

مصرف‌کننده معمولی را در نظر بگیرید که از یک اپلیکیشن بانکی استفاده می‌کند: برای او مهم است که پولش به‌طور ایمن از نقطه الف به ب منتقل شود، موجودی‌اش دقیق باشد و رابط کاربری برنامه بصری و ساده باشد. او نه اطلاعی از زیرساخت‌های مالی گسترده و پیچیده جهانی، لایه‌های سوکت امن (SSL) که اتصال او را رمزگذاری می‌کنند یا الگوریتم‌های پیچیده محافظت از داده‌هایش دارد و نه عموماً به آن‌ها اهمیت می‌دهد. به همین ترتیب، در دنیای کریپتو، کاربران جذب وعده‌های امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) برای وام گرفتن یا وام دادن، مالکیت منحصر‌به‌فرد توکن‌های غیرمثلی (NFT) یا صرفاً پرداخت‌های فرامرزی سریع‌تر و ارزان‌تر می‌شوند. دغدغه اصلی آن‌ها اغلب این است: «آیا کار می‌کند؟» و «آیا استفاده از آن آسان است؟». این میل ذاتی به سادگی و سهولت در استفاده، پارادوکس جذابی را برای فناوری‌ای ایجاد می‌کند که شفافیت مطلق را به عنوان یکی از اصول اصلی خود می‌شناسد. بنابراین، چالش صنعت کریپتو در هماهنگ کردن این شفافیت بنیادین با تقاضای گسترده برای تجربه کاربری است که پیچیدگی‌ها را در پسِ پرده (انتزاع) پنهان می‌کند.

هسته شفاف بلاک‌چین: چاقوی دو لبه‌ی سوسیس‌سازی

بلاک‌چین در هسته خود، شاهکاری از شفافیت است. این شفافیت صرفاً یک ویژگی اختیاری نیست؛ بلکه همان بستری است که عدم نیاز به اعتماد (Trustlessness)، امنیت و تمرکززدایی بر آن بنا شده است. درک فرآیند «ساخت سوسیس» در دنیای کریپتو به معنای نگریستن به این موارد است:

• دفاتر کل عمومی (Public Ledgers): هر تراکنش، از انتقال یک ساتوشی ساده تا اجرای یک قرارداد هوشمند چند میلیون دلاری، به‌طور تغییرناپذیری در یک دفتر کل عمومی ثبت می‌شود. هر کسی با اتصال به اینترنت می‌تواند این تراکنش‌ها را مشاهده کند، جریان وجوه را دنبال کرده و اصالت آن‌ها را تأیید کند. این امر نیاز به یک نهاد مرکزی برای تایید مشروعیت تراکنش را از بین می‌برد.
• کد منبع‌باز (Open-Source Code): اکثریت قریب به اتفاق پروتکل‌های بلاک‌چین، قراردادهای هوشمند و اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز (DApps) منبع‌باز هستند. این بدان معناست که کد زیربنایی آن‌ها برای بازرسی توسط هر کسی در دسترس است. توسعه‌دهندگان، پژوهشگران امنیتی و حتی کاربران کنجکاو می‌توانند منطق سیستم را بررسی کنند، آسیب‌پذیری‌های احتمالی را شناسایی کنند و دقیقاً بفهمند که یک سیستم چگونه عمل می‌کند.
• تمرکززدایی و مکانیزم‌های اجماع: «سوسیس‌سازی» در اینجا شامل درک این است که چگونه شبکه‌ای توزیع‌شده از شرکت‌کنندگان، بدون یک نهاد هماهنگ‌کننده مرکزی، بر سر وضعیت دفتر کل توافق می‌کنند. مکانیزم‌هایی مانند اثبات کار (PoW) یا اثبات سهام (PoS) رقص‌های پیچیده‌ای از رمزنگاری، نظریه بازی‌ها و ارتباطات شبکه‌ای هستند که همگی برای تضمین یکپارچگی و مقاومت زنجیره در برابر سانسور طراحی شده‌اند.
• اثبات‌های رمزنگاری: تضمین‌های ریاضی پشتیبانِ امنیت بلاک‌چین (توابع هش، امضاهای دیجیتال، درخت‌های مرکل) مفاهیم پیچیده‌ای هستند که تغییرناپذیری داده‌ها و اصالت تراکنش‌ها را تضمین می‌کنند.

مزایای این شفافیت رادیکال عمیق است:

• عدم نیاز به اعتماد (Trustlessness): کاربران نیازی به اعتماد به واسطه‌ها ندارند؛ آن‌ها می‌توانند تراکنش‌ها و منطق سیستم را خودشان تأیید کنند.
• قابلیت حسابرسی (Auditability): شفافیت مالی در مقیاسی که هرگز پیش از این دیده نشده است، که پنهان کردن تراکنش‌ها یا دستکاری سوابق را از نظر تئوری غیرممکن می‌کند.
• امنیت: با وجود کد منبع‌باز و دفاتر کل عمومی، چشمانِ بیشتر به معنای فرصت‌های بیشتر برای شناسایی و رفع آسیب‌پذیری‌های احتمالی است.
• مقاومت در برابر سانسور: ماهیت توزیع‌شده و قوانین شفاف، مسدود کردن تراکنش‌ها یا تغییر داده‌ها را برای هر نهاد واحدی بسیار دشوار می‌کند.

با این حال، همین شفافیت می‌تواند برای کاربر عادی مانند یک چاقوی دو لبه باشد. حجم عظیم داده‌ها، اصطلاحات فنی دشوار (مانند نانس‌ها، گس لیمیت، ریشه‌های مرکل، آپ‌کدهای EVM) و تغییر بنیادین در مدل‌های ذهنی مورد نیاز برای درک تمرکززدایی می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. این موضوع یک منحنی یادگیری تند ایجاد می‌کند که به عنوان سدی بزرگ برای ورود بسیاری از افرادی عمل می‌کند که در غیر این صورت می‌توانستند از نوآوری‌های کریپتو بهره‌مند شوند. برای آن‌ها، «دیدن نحوه ساخت سوسیس» کمتر به معنای کسب بینش و بیشتر به معنای غرق شدن در دریایی از جزئیات فنی است.

چرا کاربران تشنه‌ی انتزاع هستند: جستجو برای سادگی

مغز انسان برای بهره‌وری طراحی شده است. ما مدام به دنبال راه‌هایی برای به حداقل رساندن بار شناختی هستیم، به‌ویژه هنگام تعامل با فناوری. این موضوع منحصر به کریپتو نیست؛ این یک اصل اساسی در طراحی رابط کاربری (UI) و تجربه کاربری (UX) در تمام صنایع است. نحوه استفاده ما از اینترنت را در نظر بگیرید: تعداد کمی از کاربران پیچیدگی‌های پروتکل‌های TCP/IP، DNS یا HTTP را درک می‌کنند، اما میلیاردها نفر روزانه در وب گشت‌و‌گذار می‌کنند. ما به مرورگرها، موتورهای جستجو و اپلیکیشن‌های بصری تکیه می‌کنیم تا پیچیدگی‌های زیربنایی شبکه را برای ما ساده (انتزاع) کنند.

در متن کریپتو، این اشتیاق برای انتزاع در چندین حوزه کلیدی ظاهر می‌شود:

• به حداقل رساندن بار شناختی: هر تصمیم و هر قطعه اطلاعات ارائه‌شده، به بار ذهنی کاربر می‌افزاید. انتظار از کاربران برای درک مفاهیم اولیه رمزنگاری یا مکانیزم‌های حراج گس برای هر تراکنش، تقاضایی غیرواقع‌بینانه برای پذیرش عام (Mass Adoption) است. آن‌ها می‌خواهند پول بفرستند، نه اینکه محیط اجرای یک ماشین مجازی را مدیریت کنند.
• تجربه کاربری یکپارچه: هدف هر محصول موفق این است که استفاده از آن تا حد امکان بدون اصطکاک باشد. در کریپتو، این به معنای موارد زیر است:
  • کیف‌پول‌های بصری: پنهان کردن عبارات بازیابی (در عین تضمین کنترل کاربر)، ساده‌سازی امضای تراکنش‌ها و ارائه خلاصه‌های واضح و قابل فهم برای انسان به جای داده‌های خام هگزادسیمال.
  • مدیریت انتزاعی گس (Gas): کاربران در حالت ایده‌آل نباید نیازی به تنظیم دستی قیمت یا محدودیت گس داشته باشند. راهکارهایی که این کار را خودکار می‌کنند یا حتی گس را کاملاً حذف می‌کنند (مثلاً از طریق متا-تراکنش‌ها یا انتزاع حساب)، بسیار مطلوب هستند.
  • رابط‌های کاربرپسند DApp: تعامل با پروتکل‌های دیفای اغلب شامل تعاملات پیچیده با قراردادهای هوشمند است. رابط‌های کاربری (فرانت-اند) که این موارد را به شکل دکمه‌ها، اسلایدرها و فیلدهای ورودی ساده ارائه می‌دهند (به جای نیاز به فراخوانی مستقیم قرارداد)، حیاتی هستند.
• مسیر پذیرش عمومی: برای اینکه کریپتو فراتر از پذیرندگان اولیه و علاقه‌مندان به مسائل فنی حرکت کند، باید استفاده از آن به سادگی خدمات مالی سنتی یا پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی شود. بازار انبوه از کارشناسان بلاک‌چین تشکیل نشده است؛ آن‌ها افرادی هستند که به دنبال راه حل برای مشکلات دنیای واقعی می‌گردند و به سمت ساده‌ترین و قابل‌اعتمادترین ابزارهای موجود جذب خواهند شد.
• تقابل امنیت و راحتی: گاهی اوقات تمایل به انتزاع باعث می‌شود کاربران خدمات متمرکز (مانند صرافی‌های امانی/کاستودیال) را انتخاب کنند که تمام مراحل «ساخت سوسیس» را از طرف آن‌ها انجام می‌دهند. در حالی که این کار راحتی بی‌نظیری را ارائه می‌دهد، دوباره همان فرضیاتِ مبتنی بر اعتماد را وارد می‌کند که سیستم‌های غیرمتمرکز قصد حذف آن‌ها را داشتند. این موضوع تعادل ظریف بین در دسترس قرار دادن کریپتو و حفظ ارزش اصلی آن را برجسته می‌کند. کاربران مزایای تمرکززدایی را می‌خواهند، بدون اینکه مسئولیت‌های صریح و دشواری که اغلب به همراه دارد را بپذیرند.

طیف سوسیس‌سازی: از توسعه‌دهندگان تا کاربران روزمره

پاسخ به این سوال که آیا کاربران نیاز دارند فرآیند ساخت سوسیس را ببینند یا خیر، یک پاسخ «بله یا خیر» ساده نیست. سطح شفافیت و درک فنی مورد نیاز بسته به نقش کاربر و تعامل او با اکوسیستم کریپتو به‌طور دراماتیکی متفاوت است. ذینفعان مختلف نیازها و انتظارات متفاوتی از مکانیسم‌های زیربنایی دارند:

• توسعه‌دهندگان و محققان پروتکل‌های اصلی: این افراد «سوسیس‌سازان» واقعی هستند. آن‌ها باید هر بایت، هر خط کد و هر اثبات رمزنگاری را درک کنند. برای آن‌ها، شفافیت فقط یک خواسته نیست، بلکه برای نوآوری، امنیت و نگهداری مداوم شبکه کاملاً حیاتی است. آن‌ها با دسترسی به داده‌های خام، مخازن منبع‌باز و مشخصات فنی دقیق زنده هستند.
• حسابرسان و کارشناسان امنیتی: نقش اصلی آن‌ها بررسی دقیق فرآیند ساخت سوسیس است. آن‌ها عمیقاً در کد قراردادهای هوشمند فرو می‌روند، طراحی‌های پروتکل را تجزیه و تحلیل می‌کنند و پیاده‌سازی‌های رمزنگاری را برای کشف آسیب‌پذیری‌ها تأیید می‌کنند. کار آن‌ها کاملاً بر شفافیت سیستم‌های زیربنایی استوار است.
• اپراتورهای نود، اعتبارسنج‌ها و ماینرها: این شرکت‌کنندگان مستقیماً در امنیت و عملیات شبکه مشارکت دارند. آن‌ها باید مکانیزم اجماع، قوانین شبکه و الزامات سخت‌افزاری/نرم‌افزاری را درک کنند تا بتوانند تراکنش‌ها را به‌طور قابل اعتماد پردازش کرده و زنجیره را ایمن کنند. اگرچه آن‌ها لزوماً نیازی به نوشتن کد اصلی ندارند، اما باید نحوه اجرای آن را درک کنند.
• توسعه‌دهندگان اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز (DApp): در حالی که آن‌ها روی پروتکل‌های بلاک‌چین موجود کار می‌کنند، اغلب برخی از پیچیدگی‌های سطح پایین را با استفاده از ابزارهای توسعه، SDKها و کتابخانه‌ها ساده می‌کنند. تمرکز آن‌ها بر ساخت اپلیکیشن‌های کاربرمحور است تا قابلیت‌های زنجیره را در دسترس قرار دهند، نه بازنویسی خودِ بلاک‌چین. آن‌ها به درک کافی برای تعامل صحیح با قراردادهای هوشمند و مدیریت گس نیاز دارند، اما کاربران نهایی آن‌ها یک رابط کاربری ساده را خواهند دید.
• کاربران پیشرفته کریپتو (مانند کاربران حرفه‌ای دیفای): این کاربران اغلب به‌طور جدی در اکوسیستم فعال هستند، دارایی‌های متعددی را مدیریت می‌کنند، در استخرهای نقدینگی فعالیت دارند یا در استراتژی‌های پیچیده دیفای شرکت می‌کنند. آن‌ها درک خوبی از مفاهیمی مانند کارمزد گس (Gas fee)، لغزش قیمت (Slippage)، ضرر ناپایدار (Impermanent Loss) و توکنومیک دارند. آن‌ها ممکن است از مرورگرهای بلاک‌چین (Explorers) برای تأیید تراکنش‌ها یا بررسی آدرس قراردادها استفاده کنند، اما به ندرت وارد بایت‌کدهای خام یا رمزنگاری در سطح پروتکل می‌شوند.
• کاربران عادی کریپتو (مانند کلکسیونرهای NFT، کاربران پرداخت‌های ساده): این بخش که به سرعت در حال رشد است، عمدتاً از طریق رابط‌های کاربری بسیار انتزاعی و ساده با کریپتو تعامل دارد؛ مانند کیف‌پول‌های کاربرپسند، بازارهای NFT یا اپلیکیشن‌های پرداخت ساده. آن‌ها به نتیجه نهایی اهمیت می‌دهند: مالکیت یک NFT، ارسال سریع وجه یا شرکت در یک جامعه غیرمتمرکز. درک فنی آن‌ها از بلاک‌چین زیربنایی حداقل است و ترجیح می‌دهند همین‌طور باقی بماند. برای آن‌ها، «سوسیس» صرفاً محصول نهایی و خوشمزه است و آن‌ها اعتماد دارند که به درستی ساخته شده است.

این طیف تأکید می‌کند که هیچ «کاربر» واحدی در کریپتو وجود ندارد. سطح شفافیت و جزئیات مورد نیاز تابعی از میزان درگیری و نقش فرد است، که ضرورتِ رویکردی لایه‌بندی شده به اطلاعات و تعامل را برجسته می‌کند.

ساختن پل‌ها: چگونه انتزاع و شفافیت می‌توانند همزیستی کنند

دوگانگی ظاهری بین شفافیت بلاک‌چین و تمایل کاربران به انتزاع، غیرقابل حل نیست. در واقع، موفقیت آینده کریپتو به پر کردن مؤثر این شکاف بستگی دارد. این امر شامل ایجاد سیستم‌هایی است که در آن شفافیت به عنوان یک تضمین بنیادی باقی می‌ماند، در حالی که انتزاع، سهولت استفاده لازم برای پذیرش عام را فراهم می‌کند.

استراتژی‌های کلیدی برای دستیابی به این تعادل عبارتند از:

1. معماری‌های لایه‌بندی شده:

   • لایه ۱ (سوسیس‌سازان): پروتکل‌های پایه مانند بیت‌کوین و اتریوم به عنوان لایه‌های اعتماد بنیادین عمل می‌کنند. آن‌ها تجسم شفافیت خام، امنیت و تمرکززدایی هستند. اگرچه پیچیده هستند، اما یکپارچگی آن‌ها توسط هر کسی که تخصص فنی داشته باشد، به‌صورت آشکار قابل حسابرسی است.
   • لایه ۲ (پردازشگران سوسیس): راهکارهای مقیاس‌پذیری مانند رول‌آپ‌های خوش‌بینانه (Optimistic Rollups)، رول‌آپ‌های دانش‌صفر (ZK-Rollups) و ساید‌چین‌ها، تراکنش‌ها را خارج از زنجیره اصلی پردازش می‌کنند و به‌طور قابل توجهی ظرفیت را افزایش و هزینه‌ها را کاهش می‌دهند. آن‌ها با مدیریت بسیاری از تراکنش‌ها دور از زنجیره اصلی، لایه‌ای از انتزاع را ارائه می‌دهند، اما امنیت آن‌ها به‌طور رمزنگاری‌شده از لایه ۱ مشتق می‌شود و در آنجا نهایی می‌گردد تا قابلیت تأیید حفظ شود.
   • اپلیکیشن‌های کاربرمحور (توزیع‌کنندگان سوسیس): کیف‌پول‌ها، اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز (DApps) و تجمیع‌کننده‌ها (Aggregators)، لایه‌های نهایی انتزاع هستند. آن‌ها رابط‌های گرافیکی کاربر (GUI) بصری فراهم می‌کنند که تعاملات پیچیده با پروتکل‌های لایه ۱ و لایه ۲ را پنهان می‌کند. کاربران با دکمه‌ها و فرم‌های ساده تعامل دارند، در حالی که اپلیکیشن فراخوانی قراردادهای هوشمند، مدیریت گس و امضای تراکنش‌ها را در پس‌زمینه انجام می‌دهد.

2. بهبود رابط‌های کاربری (UI) و تجربه کاربری (UX):

   • افشای تدریجی (Progressive Disclosure): به جای اینکه از همان ابتدا کاربر را با اطلاعات فنی زیاد غرق کنیم، جزئیات فنی (مانند کارمزد گس یا ازدحام شبکه) باید تنها زمانی که مرتبط یا مورد نیاز است، نمایش داده شوند.
   • خلاصه‌های تراکنش واضح‌تر: کیف‌پول‌ها و DAppها با ارائه توضیحات قابل فهم برای انسان درباره کاری که یک تراکنش انجام خواهد داد، در حال بهبود هستند (مثلاً به جای نمایش کدهای قرارداد، عبارتی مثل «شما در حال تأیید توکن X برای پروتکل Y هستید» نمایش داده می‌شود).
   • انتزاع گس (Gas Abstraction): نوآوری‌هایی مانند متا-تراکنش‌ها، اسپانسرینگ گس و انتزاع حساب با هدف حذف بار مدیریت مستقیم کارمزد تراکنش‌ها از دوش کاربر انجام می‌شوند، به‌طوری که اشخاص ثالث بتوانند هزینه را پرداخت کنند یا هزینه در خودِ برنامه ادغام شود.
   • کیف‌پول‌های قرارداد هوشمند: این کیف‌پول‌ها ویژگی‌های امنیتی پیشرفته و گزینه‌های بازیابی را فراهم می‌کنند که می‌توانند مدل آسیب‌پذیر «عبارت بازیابی ۱۲ کلمه‌ای» را حذف کنند، در حالی که هنوز مالکیت شخصی (Self-custody) را حفظ می‌کنند.

3. ابزارهای آموزشی و اطلاعات زمینه‌ای:

   • ارائه توضیحات به‌راحتی در دسترس درون اپلیکیشن‌ها (مانند راهنمای شناور برای اصطلاحات فنی یا لینک‌های «بیشتر بدانید»).
   • توسعه ویژگی‌های «توضیح این تراکنش» که تعاملات پیچیده قراردادهای هوشمند را به مراحل قابل درک تقسیم می‌کند.
   • ارتقای سواد عمومی کریپتو بدون اجبار به درک عمیق فنی. هدف این است که به کاربران قدرت دهیم بفهمند چرا برخی اقدامات امنیتی وجود دارد و چه چیزی را امضا می‌کنند، نه اینکه لزوماً بدانند رمزنگاری زیربنایی چگونه کار می‌کند.

از طریق این تلاش‌های ترکیبی، اکوسیستم کریپتو می‌تواند به وضعیتی برسد که شفافیت بنیادین آن اعتماد و امنیت را تضمین کند، در حالی که اجزای کاربرمحور آن برای حداکثر سهولت و دسترسی طراحی شده باشند.

آینده تجربه کاربری در کریپتو: تعادل بین دانش و سهولت

سفر ارزهای دیجیتال از یک آزمایش تکنولوژیک محدود به یک زیرساخت مالی جهانی بالقوه، با یک تنش مداوم تعریف می‌شود: چگونه می‌توان اصول انقلابی تمرکززدایی و شفافیتِ بی‌نیاز به اعتماد را حفظ کرد و در عین حال آن را برای میلیاردها کاربر به اندازه کافی در دسترس قرار داد. آینده تجربه کاربری کریپتو در یافتن تعادل بهینه بین این دو خواسته به‌ ظاهر متضاد نهفته است.

یکی از بزرگترین ریسک‌های «انتزاع بیش از حد» این است که کاربران ممکن است مکانیسم‌های زیربنایی را کاملاً از یاد ببرند و ندانسته دوباره به سمت اعتماد متمرکز بروند یا قربانی کلاهبرداری‌هایی شوند که از ناآگاهی فنی آن‌ها سوءاستفاده می‌کنند. اگر یک کیف‌پول یا DApp آنقدر انتزاعی باشد که کاربران حتی متوجه نشوند در حال تعامل با یک بلاک‌چین هستند، ممکن است به‌طور ناخواسته به جای شبکه غیرمتمرکز، به ارائه‌دهنده اپلیکیشن اعتماد کنند. آموزش، حتی در اشکال ساده شده، برای توانمندسازی کاربران جهت درک چراييِ ویژگی‌های منحصربه‌فرد کریپتو حیاتی است، حتی اگر آن‌ها وارد جزئیات چگونگیِ کارکرد آن نشوند.

«نقطه طلایی» برای تجربه کاربری کریپتو سیستمی است که در آن:

• تضمین‌های امنیتی بنیادین، شفاف و قابل حسابرسی باشند: لایه‌های اصلی بلاک‌چین برای کسانی که مایل (یا نیازمند) به بازرسی آن‌ها هستند، باز، قابل تأیید و بی‌نیاز به اعتماد باقی بمانند.
• تعاملات روزمره به سادگی خدمات وب سنتی باشد: رابط‌های کاربری تجربه‌ای بصری و سریع ارائه دهند و بارهای شناختی غیرضروری را حذف کنند.
• افشای تدریجی اطلاعات وجود داشته باشد: پیچیدگی تنها زمانی که مرتبط یا مورد درخواست باشد آشکار شود، تا کاربران در صورت تمایل بتوانند عمیق‌تر شوند، بدون اینکه این کار به آن‌ها تحمیل شود.

دستیابی به این تعادل نیازمند نوآوری مداوم در چندین حوزه است: استانداردسازی پروتکل‌ها، ابزارهای توسعه‌دهنده قدرتمند، اصول طراحی کاربرمحور و ابتکارات آموزشی مستمر. هدف این نیست که همه را مجبور کنیم به یک «قصاب» تبدیل شوند که از هر مرحله فرآیند ساخت سوسیس آگاه است؛ بلکه هدف این است که اطمینان حاصل کنیم روش‌های قصابان سالم، به‌طور شفاف قابل تأیید و همواره تولیدکننده «سوسیسی» است که هم خوشمزه (کاربردی) و هم سالم (ایمن) برای مصرف همگان باشد، صرف‌نظر از تخصص آشپزی آن‌ها. هدف نهایی دنیایی است که در آن قدرت کریپتو به‌طور جهانی در دسترس باشد و یکپارچگی زیربنایی آن به‌طور جهانی تضمین شود، حتی اگر «فرآیند ساخت سوسیس» برای اکثر افراد تا حد زیادی پشت صحنه باقی بماند.