TITANقیمت

(TITAN)

این نسخه از TITAN بر شبکه‌های زیرساخت فیزیکی غیرمتمرکز (DePIN) تمرکز دارد. این پروژه به عنوان یک aggregator عمل می‌کند که پروژه‌های مختلف DePIN را گردآوری کرده و هدف آن ساده‌سازی دسترسی کاربران به اکوسیستم‌های بلاکچینی مبتنی بر سخت‌افزار است. با ادغام چندین پروتکل زیرساختی، این پروژه به دنبال ارائه تجربه‌ای روان برای کسانی است که قصد دارند در رشد شبکه‌های فیزیکی غیرمتمرکز و اشتراک‌گذاری زیرساخت‌های جهانی مشارکت کنند.

این پروژه معمولاً از یک مدل revenue-sharing استفاده می‌کند. این پروژه از طریق ترکیبی از عملیات استخراج Bitcoin و درآمدهای حاصل از پروژه‌های مختلف DePIN که گردآوری می‌کند، ارزش خلق می‌کند. این پاداش‌ها اغلب بر اساس یک استراتژی "dual-income" بین کاربرانی که توکن‌های خود را stake کرده‌اند، توزیع می‌شود. این مدل برای ارائه جریانی پایدار از پاداش‌ها با بهره‌گیری از شیوه‌های تثبیت‌شده استخراج و فناوری‌های نوظهور زیرساخت غیرمتمرکز طراحی شده است.

کاربران می‌توانند با اجرای node بر روی دستگاه‌های تحت پشتیبانی، مانند تلفن‌های همراه یا کامپیوترهای شخصی، در testnet فعلی "Cassini" شرکت کنند. شرکت‌کنندگان با اختصاص دادن منابعی مانند فضای ذخیره‌سازی و پهنای باند، امتیاز کسب می‌کنند. این امتیازها معمولاً قرار است پس از انتقال پروژه به فاز Mainnet، به توکن‌های رسمی تبدیل شوند. کاربران باید توجه داشته باشند که پاداش‌ها برای دستگاه‌های فیزیکی edge در مقایسه با سرورهای مجازی اختصاصی (VPS) ممکن است بیشتر باشد.

یک مکانیزم rebase فرآیندی الگوریتمی است که به طور خودکار عرضه یک توکن را در فواصل زمانی مشخص تنظیم می‌کند. در برخی پروژه‌های TITAN، این به معنای آن است که تعداد توکن‌ها در کیف پولِ دارنده بدون نیاز به staking دستی، به صورت خودکار افزایش می‌یابد. اگرچه این کار تعداد کل توکن‌های هولدرها را افزایش می‌دهد، اما این پروژه‌ها اغلب کارمزدهای خرید و فروش خاصی را برای تأمین مالی استخر پاداش و حفظ سلامت Liquidity اکوسیستم اعمال می‌کنند.

رویداد سال ۲۰۲۱ مربوط به توکن TITAN اولیه، یک "bank run" بود که به دلیل یک نقص محاسباتی در سیستم stablecoin الگوریتمی رخ داد و یک rug pull سنتی نبود. زمانی که این stablecoin وابستگی قیمت (peg) خود را از دست داد، باعث ایجاد یک مارپیچ مرگ شد که عرضه توکن را به شدت افزایش داد. این واقعه تاریخی به عنوان یک درس عبرت در مورد ریسک‌های پروتکل‌های الگوریتمی پیچیده و اهمیت نظارت بر ساختارهای Liquidity شناخته می‌شود.

سرمایه‌گذاران باید چهار حوزه کلیدی را بررسی کنند: Tokenomics، کاربرد (Utility)، نقدینگی (Liquidity) و تیم پروژه. تعیین اینکه آیا عرضه محدود است یا تورمی، و اینکه آیا توکن یک مورد استفاده کاربردی دارد یا خیر، حیاتی است. بررسی اینکه آیا Liquidity در پلتفرم‌های معاملاتی قفل شده است یا خیر، برای کاهش ریسک ضروری است. علاوه بر این، تحقیق در مورد اینکه آیا تیم توسعه شفاف است یا ناشناس، می‌تواند به سنجش مسئولیت‌پذیری و امنیت کلی پروژه کمک کند.