Chi Protocolقیمت

(CHI)

پروژه‌های Web3 معمولاً به مسائلی که در سیستم‌های متمرکز ذاتی هستند، مانند عدم شفافیت، نگرانی‌های مالکیت داده، سانسور، یا ناکارآمدی‌ها در ساختارهای مالی یا مدیریت داده سنتی، می‌پردازند. هدف آنها ارائه راه‌حل‌های غیرمتمرکز، بدون نیاز به اعتماد (trustless) و بدون نیاز به مجوز (permissionless) است که کاربران را توانمند می‌سازد، امنیت را افزایش می‌دهد و اکوسیستم‌های عادلانه‌تری ایجاد می‌کند. شناسایی یک مشکل واضح و مهم برای هر پروژه‌ای که به دنبال نوآوری و کسب اعتبار در فضای غیرمتمرکز است، اساسی است.

این سؤال توجیه اساسی استفاده از فناوری غیرمتمرکز را به دقت بررسی می‌کند. برای بسیاری از مشکلات، بلاکچین مزایای منحصر به فردی مانند امنیت افزایش یافته، تغییرناپذیری، شفافیت، مقاومت در برابر سانسور و قابلیت ایجاد سیستم‌های بدون نیاز به اعتماد را ارائه می‌دهد. با این حال، برای برخی دیگر، یک پایگاه داده متمرکز ممکن است کارآمدتر یا مقرون‌به‌صرفه‌تر باشد. دوام یک پروژه اغلب به یک استدلال قانع‌کننده بستگی دارد که چرا بلاکچین نه تنها یک گزینه، بلکه راه‌حل بهینه است و از ویژگی‌های اصلی خود برای ارائه نتایج برتر بهره می‌برد.

قدرت و توانایی‌های تیم یک پروژه از اهمیت بالایی برخوردار است. سرمایه‌گذاران و کاربران به دنبال مجموعه‌ای متنوع از مهارت‌ها هستند، از جمله توسعه‌دهندگان باتجربه، استراتژیست‌های کسب‌وکار، بازاریابان و مدیران جامعه. سابقه اثبات شده در زمینه‌های مرتبط، پروژه‌های موفق گذشته، و توانایی جذب و حفظ استعداد، نشانه‌های قوی از پتانسیل اجرا هستند. شفافیت در مورد اعضای تیم و مشارکت‌های آنها، اعتماد را به ظرفیت آنها برای تبدیل چشم‌انداز به واقعیت تقویت می‌کند.

مقررات یک عامل دائماً در حال تحول در فضای کریپتو است. پروژه‌ها باید تأثیرات بالقوه از صلاحیت‌های قضایی مختلف را در مورد طبقه‌بندی توکن (مانند کاربردی، اوراق بهادار)، قوانین حفظ حریم خصوصی داده، الزامات مبارزه با پولشویی (AML) و احراز هویت مشتری (KYC)، و مالیات در نظر بگیرند. تعامل فعال با مشاور حقوقی و تطبیق با تغییرات نظارتی برای دوام و توانایی یک پروژه برای عملکرد جهانی حیاتی است. تغییرات نظارتی نامطلوب می‌تواند تهدیدات جدی ایجاد کند، در حالی که چارچوب‌های واضح می‌توانند پذیرش گسترده‌تر را تقویت کنند.

توکنومیکس ساختار اقتصادی یک پروژه کریپتو را تعریف می‌کند که شامل عرضه کل، مدل توزیع (مانند ایردراپ‌ها، پاداش‌های استیکینگ، تخصیص‌های تیمی)، کاربرد در پلتفرم (مانند حاکمیت، کارمزدها، دسترسی به خدمات) و سازوکارهای انباشت ارزش یا کاهش تورم است. توکنومیکس با طراحی خوب، مشارکت در شبکه را تشویق می‌کند، منافع ذینفعان را همسو می‌سازد و به پایداری بلندمدت و ارزش پیشنهادی توکن کمک می‌کند. برعکس، توکنومیکس ضعیف می‌تواند منجر به تورم، عدم کاربرد یا مدل‌های اقتصادی ناپایدار شود.

این سؤال اساسی، ضرورت ادغام بلاکچین را به چالش می‌کشد. یک محصول باید روی بلاکچین باشد اگر به ویژگی‌هایی مانند ثبت سوابق تغییرناپذیر، تراکنش‌های بدون نیاز به اعتماد (trustless)، مقاومت در برابر سانسور، دسترسی جهانی بدون واسطه، مالکیت کاربر بر داده‌ها/دارایی‌ها، یا فرآیندهای شفاف و قابل حسابرسی نیاز داشته باشد. اگر یک پروژه بتواند اهداف خود را به طور کارآمد با پایگاه‌های داده متداول یا معماری‌های سرور بدون قربانی کردن اصول اصلی تمرکززدایی به دست آورد، در این صورت بلاکچین ممکن است انتخاب بهینه نباشد. استدلال "چرا بلاکچین" برای مشروعیت یک پروژه محوری است.