Dlaczego Buffett posiada NVIDIA tylko pośrednio?

Zrozumieć inwestycyjną cytadelę Warrena Buffetta

Warren Buffett, często nazywany „Wyrocznią z Omaha”, wypracował filozofię inwestycyjną, która przez dziesięciolecia zapewniała akcjonariuszom Berkshire Hathaway nadzwyczajne stopy zwrotu. Jego podejście jest głęboko zakorzenione w tak zwanym „inwestowaniu w wartość” (value investing) – szkole myślenia zapoczątkowanej przez jego mentora, Benjamina Grahama. Aby zrozumieć, dlaczego firma taka jak NVIDIA może nie pasować bezpośrednio do jego portfela, kluczowe jest pojęcie fundamentów, którymi kieruje się Buffett przy podejmowaniu decyzji.

Główne założenia inwestowania w wartość

U podstaw inwestowania w wartość leży kupowanie aktywów za cenę niższą niż ich wartość wewnętrzna (intrinsic value). Jest to zdyscyplinowana, długoterminowa strategia, która wyraźnie kontrastuje z tradingiem spekulacyjnym czy pogonią za modnymi spółkami. Dla Buffetta akcja nie jest jedynie symbolem giełdowym; reprezentuje ona udział w realnym biznesie. Jego proces analityczny obejmuje gruntowne badanie kondycji finansowej spółki, jakości zarządzania, przewag konkurencyjnych oraz potencjału przyszłych zysków.

Kluczowe aspekty jego modelu inwestowania w wartość obejmują:

1. Wartość wewnętrzna: Buffett dąży do oszacowania prawdziwej, fundamentalnej wartości biznesu, niezależnie od jego aktualnej ceny rynkowej. Wiąże się to z dyskontowaniem przyszłych przepływów pieniężnych do wartości obecnej – jest to złożony proces wymagający głębokiego zrozumienia firmy i jej branży.
2. Margines bezpieczeństwa: Po oszacowaniu wartości wewnętrznej, Buffett nalega na zakup akcji tylko wtedy, gdy ich cena rynkowa jest znacznie niższa od tej wartości. Ten „margines bezpieczeństwa” działa jako bufor chroniący przed nieprzewidzianymi problemami biznesowymi, spowolnieniem gospodarczym lub błędami w wycenie. Chroni kapitał i zapewnia przestrzeń do wzrostu.
3. Horyzont długoterminowy: Buffetta nie interesują krótkoterminowe zyski. Inwestuje z zamiarem posiadania firm przez wiele lat, a najlepiej na zawsze. To cierpliwe podejście pozwala działać magii procentu składanego i umożliwia fundamentom biznesu wzrost oraz realizację pełnego potencjału.
4. Biznesy, nie akcje: Postrzega on certyfikaty akcji jako ułamkową własność firmy. Skupia się na zrozumieniu operacji biznesowych, produktów, klientów i krajobrazu konkurencyjnego, a nie tylko na analizowaniu wykresów czy nastrojów rynkowych.

Ta skrupulatna analiza fundamentalna często odwodzi Buffetta i jego zespół od firm, których wyceny wydają się oderwane od bieżących zysków lub których przyszłe perspektywy są wysoce niepewne bądź spekulacyjne.

Doktryna „Kręgu Kompetencji”

Jedną z najsłynniejszych i najbardziej wpływowych zasad sformułowanych przez Buffetta jest „krąg kompetencji”. Radzi on inwestorom, aby trzymali się tego, co znają i rozumieją. Nie oznacza to stania się ekspertem w każdej branży, lecz identyfikację konkretnych obszarów, w których posiada się autentyczną wiedzę i wgląd, a następnie koncentrację wysiłków inwestycyjnych właśnie w tej domenie.

Buffett najlepiej wyjaśnia to sam: „Inwestor potrzebuje umiejętności prawidłowej oceny wybranych biznesów. Zwróć uwagę na słowo 'wybranych': nie musisz być ekspertem od każdej firmy, ani nawet od wielu. Musisz jedynie być w stanie ocenić firmy w obrębie swojego kręgu kompetencji. Wielkość tego kręgu nie jest bardzo istotna; jednak znajomość jego granic jest kluczowa”.

Przez dziesięciolecia krąg kompetencji Buffetta obejmował głównie branże takie jak ubezpieczenia, bankowość, dobra konsumpcyjne, energetyka i kolej – biznesy o stosunkowo stabilnych, przewidywalnych zyskach i zrozumiałych modelach ekonomicznych. Słynął z unikania wczesnych firm technologicznych, przyznając, że nie w pełni rozumie ich zawiłe technologie, szybkie cykle innowacji czy trwałość ich przewag konkurencyjnych. To samoograniczenie dobrze mu służyło, zapobiegając pogoni za chwilowymi modami czy zawieraniu nieprzemyślanych zakładów w obszarach, których nie pojmował.

W poszukiwaniu „Fos Ekonomicznych”

Kolejnym kamieniem milowym filozofii Buffetta jest poszukiwanie firm z trwałymi przewagami konkurencyjnymi, które nazywa on „fosami ekonomicznymi” (economic moats). Tak jak zamek z fosą jest chroniony przed najeźdźcami, tak biznes z silną fosą ekonomiczną jest chroniony przed konkurentami próbującymi odebrać mu zyski.

Fosy te mogą przybierać różne formy:

• Siła marki: Firmy takie jak Coca-Cola czy See's Candies korzystają z potężnych, trwałych marek, które budują lojalność klientów i pozwalają na stosowanie cen premium.
• Przewagi kosztowe: Biznesy, które potrafią wytwarzać towary lub usługi niższym kosztem niż konkurenci, zyskują znaczącą przewagę (np. niektórzy producenci surowców lub wydajne firmy logistyczne).
• Efekty sieciowe: Wartość produktu lub usługi rośnie wraz ze wzrostem liczby użytkowników (np. platformy społecznościowe, sieci kart płatniczych).
• Wysokie koszty zmiany: Klienci mierzą się ze znacznymi kosztami lub niedogodnościami przy zmianie dostawcy (np. oprogramowanie dla przedsiębiorstw, usługi finansowe).
• Patenty i zastrzeżona technologia: Ochrona prawna lub unikalne przełomy technologiczne mogą tworzyć tymczasowe, ale potężne fosy. Buffett bywa jednak nieufny wobec fos opartych wyłącznie na szybko ewoluującej technologii, gdyż mogą one okazać się ulotne.

Fosa firmy determinuje jej zdolność do generowania zrównoważonych, ponadprzeciętnych zwrotów z kapitału w długim terminie. Bez wyraźnej, trwałej fosy biznes jest podatny na intensywną konkurencję, która może doprowadzić do erozji zysków i wartości dla akcjonariuszy. Przy ocenie firm technologicznych, zwłaszcza w tak dynamicznych sektorach jak półprzewodniki i AI, ocena długowieczności i obronności ich fos staje się szczególnie trudna dla inwestora skupionego na długoterminowej przewidywalności.

NVIDIA: Technologiczny gigant rzucający wyzwanie tradycyjnej wycenie

NVIDIA (NVDA) stoi na pozycji tytana w branży półprzewodników – to firma, która nie tylko wprowadza innowacje, ale konsekwentnie redefiniuje swój rynek. Jej trajektoria, szczególnie w ostatnich latach, stanowi jaskrawy kontrast dla przewidywalnych, stabilnie rosnących biznesów, które zazwyczaj wypełniają bezpośrednie inwestycje Buffetta.

Wzrost giganta półprzewodników

Założona w 1993 roku NVIDIA początkowo zaznaczyła swoją obecność, tworząc procesory graficzne (GPU) dla rozwijającego się rynku gier komputerowych. Jednostki te były znacznie potężniejsze i bardziej wszechstronne niż tradycyjne procesory centralne (CPU) w specyficznych zadaniach, szczególnie w renderowaniu złożonej grafiki 3D. Ta wczesna specjalizacja położyła fundamenty pod jej przyszłą dominację.

Z czasem NVIDIA poszerzyła horyzonty, dostrzegając szersze zastosowanie swojej technologii GPU. Jej chipy stały się kluczowe dla:

• Profesjonalnej wizualizacji: Wykorzystywane w badaniach naukowych, obrazowaniu medycznym i produkcji filmowej, gdzie ogromna moc obliczeniowa jest niezbędna do renderowania i symulacji.
• Motoryzacji: Napędzanie systemów informacyjno-rozrywkowych, zaawansowanych systemów wspomagania kierowcy (ADAS) oraz platform do w pełni autonomicznej jazdy.
• Centrów danych: Kluczowy segment, w którym procesory graficzne NVIDIA są wykorzystywane do obliczeń wysokiej wydajności (HPC), cloud computingu oraz, co najważniejsze, obciążeń związanych ze sztuczną inteligencją.

Zdolność NVIDII do adaptacji i rozszerzenia przewagi technologicznej poza gaming na te zróżnicowane, wysokowzrostowe rynki świadczy o jej innowacyjności i strategicznej dalekowzroczności.

Rewolucja AI i dominacja NVIDII

Prawdziwe przyspieszenie wpływów NVIDII nastąpiło wraz z nadejściem rewolucji sztucznej inteligencji (AI). Stało się jasne, że możliwości przetwarzania równoległego jednostek GPU, pierwotnie zaprojektowanych do grafiki, idealnie pasują do wymagań obliczeniowych algorytmów uczenia maszynowego i uczenia głębokiego. Trenowanie złożonych modeli AI wymaga jednoczesnego przetwarzania ogromnych zbiorów danych – zadania, w którym GPU celują.

NVIDIA nie była jedynie dostawcą sprzętu; zbudowała wokół swoich procesorów graficznych solidny ekosystem oprogramowania, przede wszystkim CUDA (Compute Unified Device Architecture). CUDA to platforma obliczeń równoległych i model programowania, który pozwala deweloperom wykorzystywać GPU NVIDIA do obliczeń ogólnego przeznaczenia. Ekosystem ten stworzył znaczącą barierę wejścia dla konkurencji, wspierając potężny efekt sieciowy: im więcej deweloperów korzystało z CUDA, tym większy był popyt na sprzęt NVIDII, co z kolei przyciągało kolejnych deweloperów.

Rola firmy w AI jest wielowymiarowa:

1. Lider sprzętowy: Akceleratory GPU NVIDIA A100 i H100 są złotym standardem w trenowaniu i wnioskowaniu AI w centrach danych na całym świecie.
2. Ekosystem oprogramowania: CUDA oraz różne narzędzia deweloperskie AI (jak cuDNN, TensorRT) ułatwiają badaczom i programistom wykorzystanie potencjału sprzętu NVIDII.
3. Innowacje platformowe: NVIDIA kontynuuje rozwój zintegrowanych platform (np. systemy DGX), które łączą sprzęt, oprogramowanie i sieć dla optymalnej wydajności AI.

Ta ugruntowana pozycja w szybko rozwijającym się krajobrazie AI wywindowała przychody i kurs akcji NVIDII na bezprecedensowe poziomy, czyniąc ją jedną z najwartościowszych firm technologicznych na świecie.

Wycena w szybko ewoluującym sektorze

Dla inwestora takiego jak Warren Buffett wycena firmy pokroju NVIDII stanowi unikalne wyzwanie, odbiegające od jego tradycyjnego modelu:

• Szybkie starzenie się technologii: Choć NVIDIA jest liderem, branża półprzewodników charakteryzuje się nieustanną innowacją. Dzisiejsza najnowocześniejsza technologia może być przestarzała za kilka lat. To sprawia, że prognozowanie stabilnych, długoterminowych przepływów pieniężnych jest wyjątkowo trudne. Jak trwała jest „fosa”, gdy konkurent może potencjalnie przeskoczyć obecną technologię?
• Wysokie koszty badań i rozwoju (B+R): Utrzymanie pozycji lidera wymaga masowych i ciągłych inwestycji w B+R. Choć są one niezbędne, mogą wpływać na rentowność i wolne przepływy pieniężne w krótkim i średnim terminie.
• Cyklinczność: Branża półprzewodników może być cykliczna, zależna od globalnej sytuacji gospodarczej, dynamiki łańcucha dostaw i cykli odświeżania produktów.
• Intensywna konkurencja: Mimo silnej przewagi, NVIDIA mierzy się z potężną konkurencją ze strony innych producentów chipów (np. AMD, Intel), a nawet własnych klientów (np. dostawców chmury tworzących własne chipy AI).
• „Opcjonalność” kontra przewidywalność: Znaczna część wyceny NVIDII jest powiązana z jej potencjałem w przyszłych technologiach, takich jak metawersum, robotyka i zaawansowana sztuczna inteligencja. Choć są one ekscytujące, te „opcje” trudno skwantyfikować z precyzją, której Buffett wymaga do obliczeń wartości wewnętrznej. Preferuje on przewidywalne zyski z ugruntowanych rynków, a nie przyszłe możliwości.

Czynniki te sprawiają, że niezwykle trudno jest zastosować klasyczne obliczenie „wartości wewnętrznej” z takim stopniem pewności, jakiego Buffett wymaga przy bezpośrednich, skoncentrowanych inwestycjach. Margines bezpieczeństwa staje się trudniejszy do zdefiniowania, gdy przyszły krajobraz biznesowy jest tak płynny.

Paradoks pośredniego posiadania: fundusze ETF na S&P 500

Biorąc pod uwagę deklarowane preferencje Buffetta oraz charakterystykę NVIDII, informacja, że Berkshire Hathaway posiada udziały w NVIDII pośrednio, może wydawać się sprzeczna. Jednak ta ekspozycja wynika nie z bezpośredniego zakupu akcji, lecz poprzez pasywne fundusze indeksowe, takie jak SPDR S&P 500 ETF Trust (SPY) oraz Vanguard S&P 500 ETF (VOO). Zrozumienie, dlaczego Berkshire posiada te ETF-y, a tym samym NVIDIĘ, jest kluczem do rozwikłania tego pozornego paradoksu.

Czym są fundusze indeksowe S&P 500?

Fundusz indeksowy S&P 500 to instrument inwestycyjny, zazwyczaj fundusz ETF lub fundusz inwestycyjny, który dąży do odwzorowania wyników indeksu giełdowego S&P 500. Sam S&P 500 jest indeksem ważonym kapitalizacją rynkową, który śledzi wyniki 500 największych spółek publicznych w Stanach Zjednoczonych.

Kluczowe cechy funduszy indeksowych S&P 500:

• Dywersyfikacja: Posiadając wszystkie 500 spółek, fundusze te oferują szeroką ekspozycję na rynek akcji w USA, redukując ryzyko związane z wyborem pojedynczych spółek (stock picking).
• Niskie koszty: Są zarządzane pasywnie, co oznacza, że nie ma zarządzającego, który aktywnie analizuje i wybiera akcje. Skutkuje to znacznie niższymi opłatami za zarządzanie w porównaniu do funduszy aktywnych.
• Rynkowe stopy zwrotu: Celem nie jest pokonanie rynku, lecz dorównanie jego wynikom. Historycznie S&P 500 generował silne stopy zwrotu w długim terminie.
• Przejrzystość: Skład portfela jest publicznie znany i podąża za strukturą indeksu.

Fundusze te kupują zasadniczo mały fragment każdej firmy z indeksu S&P 500, proporcjonalnie do jej kapitalizacji rynkowej. Jeśli kapitalizacja firmy rośnie, jej udział w indeksie (a tym samym w ETF-ie) również się zwiększa.

Poparcie Buffetta dla pasywnego inwestowania

Choć Buffett jest legendarnym aktywnym inwestorem, konsekwentnie i głośno opowiada się za pasywnym inwestowaniem w fundusze indeksowe dla ogromnej większości ludzi. Jego argumentacja jest prosta:

1. Pokonanie rynku jest trudne: Buffett uważa, że bardzo niewielu aktywnych zarządzających konsekwentnie pokonuje rynek w długim terminie, zwłaszcza po uwzględnieniu opłat.
2. Niższe opłaty, wyższe zyski: Efekt procentu składanego wynikający z niższych opłat w funduszach indeksowych znacząco podnosi długoterminowe zwroty przeciętnego inwestora.
3. Prostota: Fundusze indeksowe są proste i nie wymagają złożonych analiz ani emocjonalnego podejmowania decyzji. Inwestorzy mogą kupić i trzymać, korzystając z ogólnego wzrostu gospodarki.

Słynnie wygrał on zakład z zarządzającym funduszem hedgingowym, udowadniając, że tani fundusz indeksowy S&P 500 może osiągnąć lepsze wyniki niż zestaw aktywnie zarządzanych funduszy hedgingowych w ciągu dekady. Swojej własnej rodzinie poradził, aby po jego śmierci zainwestowała 90% spadku w tani fundusz indeksowy S&P 500, a 10% w krótkoterminowe obligacje skarbowe.

Miejsce NVIDII w indeksie

Błyskawiczny wzrost NVIDII, napędzany zwłaszcza boomem na AI, wywindował jej kapitalizację rynkową na zawrotne poziomy. W efekcie stała się ona jedną z największych spółek w indeksie S&P 500. Ponieważ ETF-y na S&P 500 są ważone kapitalizacją, rosnący rozmiar NVIDII oznacza, że stanowi ona coraz istotniejszą część tych funduszy.

Kiedy Berkshire Hathaway inwestuje w SPY lub VOO, nie stawia bezpośrednio na NVIDIĘ. Zamiast tego, dokonuje ogólnego zakładu na wyniki szerokiej gospodarki USA reprezentowanej przez 500 największych spółek. Obecność NVIDII i jej rosnąca waga są po prostu wynikiem jej sukcesu rynkowego, a nie konkretną rekomendacją Buffetta co do jej indywidualnych zalet jako kandydata do bezpośredniej inwestycji. Zatem ekspozycja Berkshire na NVIDIĘ jest naturalną, algorytmiczną konsekwencją posiadania udziałów w szerokich rynkowych funduszach indeksowych.

Pogodzenie filozofii Buffetta z pośrednią obecnością NVIDII

Obecność NVIDII w portfelu Berkshire Hathaway, choć pośrednia, rzuca światło na subtelny aspekt strategii inwestycyjnej Buffetta. Nie jest to sprzeczność, lecz dowód jego pragmatycznego podejścia do alokacji kapitału, uznającego zarówno osobisty krąg kompetencji, jak i optymalną strategię dla zdywersyfikowanej ekspozycji.

Uznanie granic własnego zrozumienia

Buffett słynie z pokory wobec tego, czego nie wie. Często wyrażał dyskomfort związany z inwestowaniem w biznesy, w których nie potrafi z całą pewnością przewidzieć przyszłego krajobrazu konkurencyjnego lub przepływów pieniężnych, szczególnie w szybko ewoluujących sektorach technologicznych.

W przypadku firmy takiej jak NVIDIA:

• Złożoność technologiczna: Zawiłości projektowania chipów, procesy produkcji półprzewodników oraz najnowocześniejsze badania nad AI wykraczają poza domenę tradycyjnej analizy biznesowej, w której specjalizuje się Buffett. Przyznaje on, że nie wiedziałby, jak ocenić przewagę technologiczną NVIDII nad potencjalnymi przyszłymi konkurentami ani jak przełom rywala mógłby wpłynąć na jej długoterminową fosę.
• Przewidywanie dezaktualizacji: W technologii dzisiejszy dominujący produkt może stać się jutrzejszym reliktem. Buffett preferuje biznesy ze stabilnym popytem i wyraźną, trwałą potrzebą na ich produkty, a nie te zależne od ciągłych innowacji, by utrzymać się na powierzchni. Szybkie tempo zmian w branży półprzewodników sprawia, że ta długoterminowa przewidywalność jest nieuchwytna.
• Trudność w wycenie: Jak wspomniano wcześniej, wykładniczy wzrost, wysokie B+R i spekulacyjne elementy wokół przyszłych zastosowań AI utrudniają precyzyjną wycenę wartości wewnętrznej. Buffett wymaga wyraźnego „marginesu bezpieczeństwa”, który trudniej ustalić, gdy przyszłość jest tak niepewna.

Inwestując w ETF-y na S&P 500, Buffett zasadniczo mówi: „Nie rozumiem zawiłości każdej firmy w indeksie, takiej jak NVIDIA, ale wierzę w ogólny wzrost amerykańskiej gospodarki, a te ETF-y są najlepszym sposobem dla większości inwestorów, by uczestniczyć w tym wzroście, włączając w to części, których w pełni nie pojmuję”. To przyznanie się do własnych granic, a nie bezpośrednie poparcie dla konkretnej spółki.

Anomalia Apple i różnica względem NVIDII

Warto zauważyć, że Buffett dokonał znaczącej bezpośredniej inwestycji w firmę technologiczną: Apple. Może się to wydawać zaprzeczeniem argumentu o „kręgu kompetencji”, ale uzasadnienie Buffetta dla Apple jest odmienne i pokazuje, dlaczego NVIDIA wciąż nie spełnia jego kryteriów bezpośredniej inwestycji.

Buffett postrzega Apple mniej jako firmę technologiczną, a bardziej jako „firmę produkującą dobra konsumpcyjne” lub nawet „produkt pierwszej potrzeby”. Jego teza inwestycyjna dla Apple opiera się na:

• Lojalności wobec marki: Niezwykle silna lojalność wobec marki i zamknięcie użytkowników iPhone'ów w ekosystemie (wysokie koszty zmiany).
• Powtarzalnych zakupach: Klienci konsekwentnie wymieniają iPhone'y i inne urządzenia Apple na nowsze modele.
• Przychodach z usług: Rosnące, przewidywalne przychody z działu usług Apple.
• Fosie ekonomicznej: Marka Apple, ekosystem i sieć dystrybucji tworzą niezwykle potężną i trwałą fosę.
• Przewidywalnych zyskach: Był w stanie zrozumieć i prognozować przyszłe zyski oraz przepływy pieniężne Apple z rozsądną pewnością, podobnie jak w przypadku Coca-Coli czy American Express.

NVIDIA, mimo swojej potęgi, nie posiada tych specyficznych cech w modelu Buffetta:

• Model B2B: Choć konsumenci korzystają z technologii NVIDII, jej głównymi motorami przychodów są firmy (centra danych, motoryzacja, aplikacje profesjonalne), a nie bezpośrednia sprzedaż konsumencka, jak ma to miejsce w Apple.
• Granica technologiczna: NVIDIA znajduje się na samym froncie ciągle ewoluującej technologii. Jej fosa jest napędzana innowacjami i wydajnością, które mogą zostać zakwestionowane przez przyszłe zmiany technologiczne, podczas gdy fosa Apple wynika głównie z marki, ekosystemu i doświadczenia użytkownika.
• Brak charakteru „dobra podstawowego”: Buffett rozumie, dlaczego ludzie zawsze będą kupować napoje gazowane czy ubezpieczenia. Zrozumienie długoterminowego, przewidywalnego popytu na konkretne architektury GPU w obliczu gwałtownego postępu AI to zupełnie inne wyzwanie.

Zatem Apple reprezentuje firmę technologiczną, która wpasowała się w jego kryteria marki konsumenckiej i przewidywalnych zysków, podczas gdy NVIDIA, mimo swojej klasy, wciąż pozostaje poza tą niszą dla bezpośrednich inwestycji.

ETF-y jako zdywersyfikowana strategia typu „ustaw i zapomnij”

Posiadanie przez Berkshire Hathaway ETF-ów na S&P 500 jest spójne z szerszymi poradami Buffetta dotyczącymi alokacji kapitału, szczególnie tego, który nie jest zaangażowany w bezpośrednie, oparte na głębokim przekonaniu inwestycje w wartość.

• Domyślna inwestycja dla nieulokowanego kapitału: Choć głównym celem Berkshire jest znajdowanie wyjątkowych biznesów do przejęcia lub bezpośredniego zainwestowania, firma nieuchronnie gromadzi ogromne ilości gotówki. Zamiast pozwalać tym środkom leżeć bezczynnie lub inwestować je w instrumenty o niskiej rentowności, ulokowanie części w szerokie fundusze indeksowe zapewnia dywersyfikację i udział we wzroście gospodarczym bez konieczności posiadania specjalistycznej wiedzy o każdej spółce.
• Zgodność filozoficzna: Jest to spójne z jego publicznym wsparciem dla funduszy indeksowych jako najlepszej strategii dla większości inwestorów, nawet jeśli on sam operuje inaczej głównym kapitałem Berkshire. To podejście typu: „róbcie tak, jak mówię w przypadku większości ludzi, i róbcie tak, jak ja w przypadku aktywnego zarządzania tam, gdzie mam przewagę”.
• Zarządzanie ryzykiem: Fundusze indeksowe z natury rozkładają ryzyko na setki firm, łagodząc wpływ słabych wyników czy upadku pojedynczego przedsiębiorstwa. Kontrastuje to ze skoncentrowaną inwestycją bezpośrednią, która niesie ze sobą wyższe ryzyko specyficzne (idiosynkratyczne).

Alokacja kapitału i koszt alternatywny

Wreszcie, nawet dla Berkshire Hathaway, kapitał i czas zarządzających są zasobami skończonymi. Każda decyzja inwestycyjna wiąże się z kosztem alternatywnym. Buffett i jego zespół stale porównują potencjalne bezpośrednie inwestycje ze sobą, szukając najlepszych okazji spełniających ich rygorystyczne kryteria.

Gdyby zainwestowano bezpośrednio w NVIDIĘ, oznaczałoby to rezygnację z innej potencjalnej inwestycji w branży, którą rozumieją głębiej, lub zatrzymanie gotówki na przyszłe okazje. Wysoki wzrost i wysoka wycena NVIDII mogą również utrudniać nabycie znaczącego pakietu akcji po cenie oferującej pożądany przez Buffetta margines bezpieczeństwa. Często szuka on okazji oczywistych – niedowartościowanych perełek przeoczonych przez rynek. Wysoko latające akcje technologiczne, takie jak NVIDIA, które są powszechnie rozpoznawalne i wysoko wyceniane, rzadko oferują takie okazje.

Szersze implikacje dla inwestorów

Rozróżnienie między bezpośrednimi inwestycjami Buffetta a pośrednią ekspozycją Berkshire na NVIDIĘ poprzez fundusze indeksowe stanowi cenną lekcję dla wszystkich inwestorów, niezależnie od ich preferowanej klasy aktywów czy rynku.

Lekcja z roztropności Buffetta

Podejście Buffetta podkreśla znaczenie intelektualnej pokory w inwestowaniu. Jego gotowość do przyznania, czego nie rozumie, nawet w odniesieniu do odnoszących sukcesy firm, jest potężnym przykładem rozważnego zarządzania ryzykiem.

• Znaj swoje granice: Inwestorzy powinni zdefiniować własny „krąg kompetencji” i opierać się pokusie inwestowania w firmy lub sektory, których autentycznie nie pojmują, niezależnie od szumu medialnego (hype'u).
• Skup się na fundamentach: Nawet na szybko zmieniających się rynkach, zrozumienie podstaw działalności firmy, jej strumieni przychodów, przewag konkurencyjnych i długoterminowej rentowności pozostaje kluczowe.
• Cierpliwość i dyscyplina: Długoterminowy horyzont Buffetta i nacisk na margines bezpieczeństwa podkreślają wartość cierpliwości i unikania emocjonalnych, krótkoterminowych decyzji.

Ekspozycja bezpośrednia kontra zdywersyfikowana

Przypadek NVIDII ilustruje również różne role wyboru pojedynczych akcji (stock picking) oraz zdywersyfikowanego inwestowania indeksowego:

• Inwestycje bezpośrednie: To zakłady oparte na silnym przekonaniu, gdzie inwestor przeprowadził dogłębną analizę, ma solidną tezę i wierzy, że posiada przewagę informacyjną lub analityczną. Oferują one potencjał ponadprzeciętnych zysków, ale wiążą się z wyższym ryzykiem specyficznym dla danej spółki.
• Zdywersyfikowana ekspozycja (ETF-y/Fundusze indeksowe): To „zakłady” na cały rynek lub szeroki sektor. Są odpowiednie dla inwestorów, którzy nie mają czasu, wiedzy lub chęci na wybieranie pojedynczych akcji. Oferują rynkowe stopy zwrotu przy niższym ryzyku jednostkowym i zazwyczaj niższych opłatach.

Buffett, poprzez Berkshire, stosuje obie strategie: skoncentrowane inwestycje bezpośrednie tam, gdzie ma przewagę, oraz zdywersyfikowane fundusze indeksowe dla pasywnej ekspozycji i jako miejsce przechowywania kapitału. Dla większości inwestorów indywidualnych jego rada pozostaje jasna: fundusze indeksowe są często lepszym wyborem.

Ewoluująca definicja „wartości”

Wreszcie, dynamika między filozofią Buffetta a sukcesem NVIDII odzwierciedla trwającą ewolucję tego, co stanowi o „wartości” na współczesnych rynkach. Podczas gdy tradycyjne inwestowanie w wartość często szuka aktywów materialnych i przewidywalnych przepływów pieniężnych, era cyfrowa wprowadziła nowe formy wartości, takie jak efekty sieciowe, zastrzeżone algorytmy i dominacja danych.

NVIDIA jest przykładem firmy, której wartość jest silnie związana z własnością intelektualną, liderowaniem technologicznym i kluczową rolą w wyłaniających się megatrendach, takich jak AI. Choć Buffett może nie zainwestować bezpośrednio ze względu na swój model, rynek wyraźnie przypisuje ogromną wartość tym atrybutom. Skłania to inwestorów do zastanowienia się, jak dostosować metody wyceny do biznesów działających na granicy innowacji, balansując potencjał wykładniczego wzrostu z niepewnością zmian technologicznych. Pośrednia ekspozycja Buffetta służy zatem jako lekcja tego, jak nawet najbardziej pryncypialny inwestor może rozważnie nawigować w zawiłościach nowoczesnych rynków, pozostając wiernym swoim kluczowym zasadom.