IRON TitaniumCena

(TITAN)

TITAN token doświadczył dramatycznego spadku niemal do zera w ciągu jednego dnia w czerwcu 2021 roku. Zostało to wywołane scenariuszem „runu na bank” (bank run), gdzie duzi posiadacze zaczęli wyprzedawać swoje tokeny, co doprowadziło do powszechnej paniki. Konstrukcja tokena, jako część projektu stablecoina algorytmicznego (algorithmic stablecoin), stworzyła „negatywną pętlę sprzężenia zwrotnego” (negative feedback loop), ponieważ więcej TITAN było emitowane (minted) z powodu wykupu powiązanego stablecoina, co dodatkowo nasiliło wyprzedaż.

Iron Finance była platformą stojącą za TITAN token, mającą na celu dostarczenie stablecoina o nazwie IRON. Wartość tego stablecoina była częściowo zabezpieczona innym stablecoinem, a częściowo przez TITAN. TITAN służył jako token zarządzania (governance token) i był dynamicznie wykorzystywany jako zabezpieczenie (collateral) dla powiązanego stablecoina. Jego wahania wartości miały na celu zachęcanie do tworzenia (minting) lub spalania (burning) stablecoina w celu utrzymania zamierzonego powiązania (peg).

Chociaż spekulacje sugerowały „rug pull”, eksperci i analitycy w dużej mierze przypisują krach wadliwemu projektowi algorytmicznemu i sprzedaży wywołanej paniką. Mechanizm protokołu do utrzymywania powiązania (peg) powiązanego stablecoina polegał na emitowaniu (minting) dodatkowych TITAN, gdy wartość stablecoina odbiegała od normy, co nasiliło wyprzedaż i stworzyło destrukcyjny cykl. Wskazuje to bardziej na krytyczną wadę w jego tokenomice niż na celowe oszustwo.

Miliarder inwestor Mark Cuban był dostawcą płynności (liquidity provider) dla TITAN i publicznie przyznał się do swojego udziału na krótko przed jego upadkiem. Potwierdził, że „oberwał jak wszyscy inni” w wyniku krachu, wyjaśniając swoją rolę jako dostawcy płynności. Jego obecność przyciągnęła znaczną uwagę do projektu, a jego doświadczenie podkreśliło inherentne ryzyko w takich inwestycjach, nawet dla wybitnych postaci.

Kluczowe ryzyka obejmowały inherentną zmienność spekulacyjnych tokenów, potencjalne wady w kodzie bazowego stablecoina algorytmicznego oraz podatność na „run na bank” (bank run) z powodu powszechnej wyprzedaży. Niestabilnie wysokie zachęty protokołu doprowadziły do niepokoju inwestorów i masowych wyjść. To wydarzenie dobitnie zademonstrowało inherentne słabości częściowo zabezpieczonych projektów stablecoinów algorytmicznych, gdy są poddane znacznemu stresowi rynkowemu.

Krach spowodował niemal całkowitą utratę wartości dla posiadaczy TITAN, a całkowita wartość zablokowana (total value locked) w powiązanym protokole drastycznie spadła. Spowodował również znaczące „odpięcie” (de-peg) stablecoina IRON od jego zamierzonego celu. Posłużyło to jako surowa lekcja ostrzegawcza dotycząca znaczących ryzyk w zdecentralizowanych finansach (decentralized finance) oraz złożonej, często kruchej natury niektórych projektów stablecoinów algorytmicznych.