Knut From Zooقیمت

(KNUT)

اکثر پروژه‌های Web3 برای حل مشکلات مربوط به تمرکزگرایی، عدم شفافیت، مالکیت داده‌ها، واسطه‌ها یا ناکارآمدی‌ها در سیستم‌های سنتی طراحی شده‌اند. آنها اغلب با بهره‌گیری از فناوری بلاکچین، قصد دارند محیط‌های دیجیتالی امن‌تر، عادلانه‌تر و دموکراتیک‌تر ایجاد کنند. این می‌تواند شامل بهینه‌سازی خدمات مالی، امکان‌پذیر ساختن هویت دیجیتال امن، توانمندسازی تولیدکنندگان محتوا، یا ساخت برنامه‌های غیرمتمرکز باشد که در آنها کاربران کنترل بیشتری بر داده‌ها و دارایی‌های خود دارند و به سمت اینترنتی بازتر و بدون نیاز به مجوز حرکت می‌کنند.

در هسته خود، فناوری Web3 معمولاً بر بلاکچین تکیه دارد، یک دفتر کل غیرمتمرکز و توزیع شده که تراکنش‌ها را در چندین کامپیوتر ثبت می‌کند. این دفتر کل با استفاده از اصول رمزنگاری ایمن می‌شود. پروژه‌های مختلف از مکانیزم‌های اجماع گوناگونی مانند Proof of Work (PoW) که در آن ماینرها پازل‌های پیچیده را حل می‌کنند، یا Proof of Stake (PoS) که در آن اعتبارسنج‌ها دارایی‌ها را برای ایمن‌سازی شبکه قفل می‌کنند، استفاده می‌کنند. این مکانیزم‌ها اعتبار تراکنش و یکپارچگی شبکه را بدون مرجع مرکزی تضمین می‌کنند. معماری اغلب شامل قراردادهای هوشمند، برنامه‌های غیرمتمرکز (dApps) و پروتکل‌های متصل به هم است که امکان تعاملات امن و شفاف را فراهم می‌کند.

توکنومیکس عرضه، توزیع و کاربرد توکن بومی یک پروژه را تعریف می‌کند. جنبه‌های کلیدی شامل عرضه کل توکن (ثابت یا تورمی)، توزیع اولیه (مثلاً از طریق فروش عمومی، فروش خصوصی یا ایردراپ)، و نحوه تخصیص توکن‌ها به تیم، جامعه و توسعه اکوسیستم است. کاربرد می‌تواند شامل حقوق حاکمیتی، staking برای امنیت شبکه یا پاداش‌ها، پرداخت برای خدمات در پلتفرم، یا دسترسی به ویژگی‌های انحصاری باشد. مکانیزم‌هایی مانند سوزاندن توکن عرضه را کاهش می‌دهند، در حالی که برنامه‌های آزادسازی (vesting) گردش را کنترل می‌کنند، همه اینها برای ایجاد یک مدل اقتصادی پایدار و تشویق مشارکت در اکوسیستم طراحی شده‌اند.

پروژه‌های Web3 با موارد استفاده متنوع، قصد دارند صنایع مختلف را مختل یا بهبود بخشند. کاربردهای رایج شامل امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) برای وام‌دهی، وام‌گیری و معامله بدون واسطه؛ توکن‌های غیرمثلی (NFTs) برای هنر دیجیتال، کلکسیون‌ها، دارایی‌های بازی و مالکیت معنوی؛ و سازمان‌های خودگردان غیرمتمرکز (DAOs) برای پروژه‌های تحت حاکمیت جامعه است. سایر موارد استفاده شامل مدیریت زنجیره تامین برای شفافیت، راه حل‌های هویت دیجیتال امن، پلتفرم‌های رسانه اجتماعی غیرمتمرکز، و راه‌حل‌های ذخیره‌سازی داده است که کنترل اطلاعات را به کاربران می‌دهند و یک اقتصاد دیجیتالی بازتر و به هم پیوسته‌تر را تقویت می‌کنند.

قراردادهای هوشمند، قراردادهای خوداجرا هستند که شرایط توافق مستقیماً در خطوط کد آنها نوشته شده است. آنها روی بلاکچین اجرا می‌شوند، به این معنی که تغییرناپذیر، شفاف و پس از استقرار قابل دستکاری نیستند. هنگامی که شرایط از پیش تعریف شده برآورده شوند، قرارداد به طور خودکار اقدامات توافق شده را اجرا می‌کند، مانند آزادسازی وجوه، ثبت مالکیت، یا ارسال اعلان‌ها. موارد استفاده اصلی آنها شامل خودکارسازی خدمات امانی، فعال‌سازی پروتکل‌های امور مالی غیرمتمرکز (DeFi)، مدیریت صدور توکن، تامین انرژی توکن‌های غیرمثلی (NFTs)، و تسهیل برنامه‌های غیرمتمرکز پیچیده (dApps) در صنایع مختلف بدون نیاز به مرجع مرکزی یا واسطه‌ها است.

امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) به مجموعه‌ای از برنامه‌های مالی اشاره دارد که بر روی فناوری بلاکچین، عمدتاً Ethereum، ساخته شده‌اند. اصل اصلی آن بازآفرینی خدمات مالی سنتی—مانند وام‌دهی، وام‌گیری، معامله و بیمه—به روشی غیرمتمرکز، بدون نیاز به مجوز و شفاف است، بدون نیاز به واسطه‌هایی مانند بانک‌ها. DeFi از قراردادهای هوشمند برای خودکارسازی این خدمات بهره می‌برد و به کاربران اجازه می‌دهد مستقیماً با پروتکل‌ها تعامل داشته باشند. این امر با هدف افزایش فراگیری مالی، کاهش هزینه‌ها، و فراهم آوردن کنترل و شفافیت بیشتر بر دارایی‌ها انجام می‌شود، که جایگزینی برای سیستم مالی سنتی ارائه می‌دهد و نوآوری را در اقتصادهای دیجیتال ترویج می‌کند.