holoقیمت

(HOLO)

توکن HOT یک توکن ERC-20 است که برای حمایت از اکوسیستم و معامله در پلتفرم‌هایی مانند LBank استفاده می‌شود. این توکن به عنوان یک جایگزین موقت برای ارز بومی آینده شبکه عمل می‌کند. HoloFuel ارز بومی و کاربردی از نوع «اعتبار متقابل» (mutual-credit) است که برای تأمین قدرت شبکه میزبانی Holochain طراحی شده است. پس از پیاده‌سازی کامل، HoloFuel توسط ناشران برای پرداخت هزینه قدرت پردازش، ذخیره‌سازی و پهنای باند به میزبان‌ها استفاده خواهد شد.

فرآیند swap به دارندگان HOT اجازه می‌دهد تا توکن‌های خود را با نسبت ۱:۱ از طریق اپلیکیشن رسمی Holo به HoloFuel تبدیل کنند. این انتقال در چندین مرحله در حال اجرا است. در حالی که HOT همچنان در صرافی‌هایی مانند LBank قابل معامله است، هیچ کاربرد مستقیمی در خود شبکه Holochain ندارد. کاربرانی که مایل به مشارکت در اقتصاد میزبانی هستند — چه برای پرداخت هزینه خدمات و چه برای کسب پاداش — باید برای به‌دست آوردن HoloFuel، این swap را انجام دهند.

خیر، Holochain یک چارچوب «post-blockchain» است. برخلاف blockchainهای سنتی که به یک دفتر کل جهانی واحد و اجماع عمومی (consensus) متکی هستند، Holochain از یک رویکرد عامل-محور (agent-centric) استفاده می‌کند. در این مدل، هر کاربر زنجیره انفرادی خود را حفظ می‌کند. یکپارچگی داده‌ها از طریق یک Distributed Hash Table (DHT) مدیریت می‌شود، جایی که شبکه اطلاعات را بدون نیاز به تأیید هر تراکنش توسط تمام nodeها، اعتبارسنجی می‌کند. این امر گلوگاه‌های رایج در معماری‌های سنتی blockchain را از بین می‌برد.

شبکه Holochain به شکلی کارآمد مقیاس‌پذیر می‌شود زیرا نیاز به اجماع جهانی را حذف کرده است. با پیوستن nodeهای بیشتر به شبکه، قدرت پردازش و ظرفیت ذخیره‌سازی کل به تناسب افزایش می‌یابد. از آنجایی که هیچ استخراج (mining) رقابتی یا staking وجود ندارد، شبکه به طور استثنایی از نظر مصرف انرژی بهینه است. یک node در Holochain می‌تواند روی سخت‌افزارهای سبک مانند گوشی هوشمند یا یک دستگاه کوچک اجرا شود و در مقایسه با سیستم‌های سنتی proof-of-work، برق بسیار کمی مصرف کند.

کاربران می‌توانند با ارائه منابع پردازشی برای میزبانی اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز (hApps)، HoloFuel کسب کنند. در حالی که میزبانی اولیه از طریق سخت‌افزار تخصصی HoloPort مدیریت می‌شد، شبکه در حال تکامل است تا اجازه دهد سخت‌افزارهای معمولی نیز در آن مشارکت کنند. میزبان‌ها در یک محیط بازار آزاد فعالیت می‌کنند که در آن قیمت‌های خود را برای قدرت پردازش، ذخیره‌سازی و پهنای باندی که ارائه می‌دهند، تعیین می‌کنند. اگر یک میزبان آفلاین شود، DHT شبکه با استفاده از nodeهای همسایه برای در دسترس نگه داشتن اپلیکیشن‌ها، افزونگی داده‌ها را تضمین می‌کند.

توسعه‌دهندگان منطق «back-end» اپلیکیشن‌های Holochain را که با نام Zomes شناخته می‌شوند، با استفاده از زبان برنامه‌نویسی Rust می‌سازند. «front-end» یا رابط کاربری می‌تواند با استفاده از ابزارهای استاندارد توسعه وب مانند JavaScript یا React ایجاد شود. برخلاف پایگاه‌های داده متمرکز، توسعه‌دهندگان در Holochain با یک سیستم توزیع‌شده کار می‌کنند که دارای ویژگی «eventual consistency» است و از ساختارهایی مانند «anchors» و «links» در Distributed Hash Table (DHT) برای قابل جستجو و بازیابی کردن داده‌ها در سراسر شبکه استفاده می‌کند.